تصویر جلد کتابی که میخواهم چند جمله دربارهاش بنویسم:

نام کتاب:
به ترجمهی نام کتاب خُرده گرفتهاند و گفتهاند چرا مترجم به جای نام اصلی کتاب که "میرائی" یا "فناپذیری" است، نام "مرگ با تشریفات پزشکی" را انتخاب کرده است؟! ولی حقیر با توجه به مضمون کتاب میگویم این بهترین نام ممکن برای این کتاب بوده است!
معرفی سبُکی به سبک خودم:
مگر همهاش نمیگوییم مرگ حق است. پس چرا با کوچکترین بیماری میترسیم که نکند الکیالکی بمیریم؟ چرا اگر مرگ حق است از پیرشدن که نزدیکترین پله به مرگ است میهراسیم؟ آیا اگر مرگ را مرحلهای از زندگی در نظر بگیریم، راحتتر با آن کنار نمیآییم و زندگیمان آسانتر نمیشود؟
علم پزشکی که خیلی از انسانیت سر درنمیآورد آمده است که ما را حتی به قیمت شکنجهکردن زنده نگه دارد. آیا درمانهایی مانند جراحیهای مکرر و شیمیدرمانی چیزی جز شکنجه و چیزی جز جهنم زودرس است؟ چرا برای زنده ماندن حاضریم به این شکنجهها تن دهیم؟ علم پزشکی هر روز داروها و دستگاههای جدیدتری میسازد تا ما را کمی، فقط کمی، بیشتر زنده نگه دارد و در کنار بیشتر زندهنگهداشتن ما پول هنگفتی به جیب بزند؟ چه راهی برای کسب درآمد بهتر از گرو گرفتن جان آدمها و حیات آنها؟
گذشت زمانیکه اکثر پدربزرگ و مادربزرگها در امنیت خانه و در کنار فرزندان و نوه و نتیجههایشان میمردند. الان دیگر کمتر پیرمرد و پیرزنی در خانه میمیرد. مرگ باید در خانهی سالمندان(مهد سالمندان یا پیشقبرستانی)! و یا در بیمارستان و در زیر دستگاههای پزشکی اتفاق بیفتد.
چرا حاضریم هر چقدر که تیم پزشکی و بیمارستان پول میخواهند بپردازیم و بیمارمان را به هر قیمتی که شده زنده نگه داریم؟ بیماری که حتی دیگر توانایی گفتن این چند کلمه را هم ندارد:
«تو را به خدا* دست از سرم بردارید و دیگر اجازه بدهید که بمیرم! اینجوری هم من راحت خواهم شد، هم شما!»
*بیمار فرضی خداباور بود!
بخشی از کتاب "مرگ با تشریفات پزشکی":
من بیرون اتاقش ایستاده بودم و با دستان عرق کرده پروندهاش را گرفته بودم و تلاش میکردم بفهمم چطور میتوانم این موضوع را با او در میان بگذارم. ما امیدوار بودیم عمل جراحی جلوی پیشرفت آسیبهای نخاعی او را بگیرد. البته این عمل نه او را درمان میکرد، نه فلجش را رفع میکرد و نه او را به زندگی سابقش بازمیگرداند. هر کاری هم که میکردیم در نهایت چند ماه زنده میماند. البته کل این عملْ خودش هم خطرناک بود؛ لازم بود سینهاش را بشکافیم، دندهای را برداریم و یکی از ریههایش را کنار بزنیم تا به ستون فقراتش برسیم. در چنین عملی خونریزی زیاد و ریکاوری دشوار است. همین حالا او ضعف داشت اما با این عمل با خطر جدی عوارضی مواجه بود که میتوانست او را ضعیفتر از این بکند. حتی این خطر وجود داشت که بعد از عمل جراحی عمر او کوتاه تر شود و وضعش بدتر. جراح مغز و اعصاب همهٔ این خطرها را برایش مرور کرد اما باز هم لازاروف مصمم بود و اصرار داشت که این جراحی انجام شود. در چنین وضعیتی، همهی کاری که من باید انجام میدادم این بود که داخل اتاق شوم و به فکر کاغذبازیها و امضاگرفتنها باشم.
دو یادداشت پیشین:
آن پیشگویی که دعا میکنم تحقق نیابد:
حُسن ختام: به نقل از کتاب "مرگ با تشریفات پزشکی"
شاید فکر کنید که آدمها دست به قیام زدهاند. شاید فکر کنید که باید این آسایشگاهها را چنان آتش زد که به خاکستر تبدیل شوند. اما هرگز چنین نمیکنیم، چون بعید میدانیم که گزینهی بهتری برای آن دوران از حیاتمان داشته باشیم که از فرط ضعف و تزلزل نمیتوانیم از پس کارهایمان بربیاییم. ما حتی تصوری از گزینهی بدیل نداریم. عمدتاً هنوز خانواده جایگزین اصلی چنین وضعیتی است. بخت و اقبال شما برای رهیدن از این آسایشگاهها نسبت مستقیمی با تعداد فرزندانتان دارد و طبق تحقیق مختصری که انجام شده، ظاهراً داشتن دستکم یک دختر برای تامین این کمکها ضروری است.
آخرین نفری که صفحهاش را دنبال کردم: