این مطلب را کسی دارد مینویسد که از پنجسالگی تا امروز، در دههی پنجم زندگیاش، با مرغ و خروسها و علت مرگومیرشان بهخوبی آشنا بوده است.
تا پارسال باید مراقب شغالها و سمورها میبودیم که به مرغ و خروسهایمان حمله نکنند؛ اما امسال شاهد رفتارهایی از گربهها هستم که اگر ده نفر با هم برایم تعریف میکردند و قسم حضرت عباس هم میخوردند، باور نمیکردم. گربهها تا همین پارسال، تهِ تهش آزارشان به جوجههای چندروزه میرسید، نه مرغ و خروسهای عاقل و بالغ!
چند ماهی است گربهها میافتند دنبال مرغ و خروسها و تا یکیشان را شکار نکنند و نخورند، دستبردار نیستند. پیشتهکردن و پرتاب لنگهدمپایی هم دیگر هیچ کاربردی ندارد! اولین بار فکر کردم اتفاقی نادر است، اما وقتی این ماجرا چند بار تکرار شد و هر روز از تعداد مرغ و خروسهایمان کم شد، فهمیدم ظاهراً با یک پدیدهی تازه روبهرو هستم. اگر اوضاع به همین منوال پیش برود، بهزودی نسل مرغ و خروسهای خانگی منقرض خواهد شد.
البته گربهها هم تقصیری ندارند. تا همین پارسال، مردم دستکم مقداری غذای اضافه داشتند که جلوی این زبانبستهها بیندازند و شکمشان را سیر کنند؛ اما حالا، از صدقهسر دولت عدالتگستر دکتر پزشکیان، خیلیها بهزور شکم خودشان را سیر میکنند، چه برسد به گربهها!
و اینگونه است که یک رئیسجمهور، بیآنکه بودجهای برای پژوهشهای زیستشناسی اختصاص بدهد، میتواند در مسیر تکامل گربهها نقشآفرینی کند؛ گربههایی که تا دیروز با تهماندهی غذای مردم زنده میماندند و امروز برای بقا، مرغ و خروسهای بزرگتر از خودشان را شکار میکنند.
به احتمال زیاد، اگر اوضاع به همین منوال پیش برود، خودمان هم باید درصدد تکامل برآییم تا بتوانیم جان سالم به در ببریم؛ چه برسد به گربهها و سایر جکوجانورها!
القصه:
روح مرحوم مغفور، جنّتمکان، خلدآشیان، داروین شاد!
