از زمانی که به سن نوجوانی رسیدم و حداقل از نظر خودم توانستم هِرّ را از بِرّ تشخیص دهم تا به امروز، سالی نبوده است که از دهان بعضیها در داخل و خارج، این جمله بیرون نیامده باشد: «جمهوری اسلامی دیگه کارش تمومه!» اما گفتن این جمله همیشه به یک اندازه نبوده است. در سالهایی که اعتراضات و یا اغتشاشاتی رخ داده است، تراکنش این جمله بسیار بالاتر رفته است. بارها گفتهاند جمهوری اسلامی برف زمستان پیشرو را نمیبیند و از این خزعبلات مشابه و این اواخر هم یک خوشگلدختر میگفت روز و ساعت دقیق سقوط جمهوری اسلامی را پیدا کرده و ساعت ۸ صبح ۱۳ مهر ۱۴۰۵ این اتفاق میافتد، ولی خوب، باز هم نشد.
حالا همهچیز هم به گفتن این جمله ختم نشده است. کلی رسانهی فارسیزبان در کشورهای مختلف راهاندازی شده که بودجه میگیرند تا با قاطی کردن اخبار راست و دروغ و شستوشوی مغزی مردم ایران، زمینه را برای سقوط جمهوری اسلامی ایران فراهم کنند. تا اینکه کار به قطع بازوهای منطقهای ایران و از بین بردن سپرهای بلا رسید. حاج قاسم با دستور مستقیم ترامپ ترور میشود و بعد سلسله اتفاقات مهمی مثل طوفانالاقصی به وقوع میپیوندد. در سال ۱۴۰۳ اسرائیل کنسولگری ایران در سوریه را میزند و چند فرماندهی ایرانی کشته میشوند. ایران طی عملیات وعدهی صادق یک، برای اولین بار بهطور مستقیم به اسرائیل حمله میکند. شهید رئیسی ترور میشود. هنوز رئیسجمهور جدید ایران روی کار نیامده که اسماعیل هنیه در تهران ترور میشود. در مهرماه همان سال، سید حسن نصرالله و نیلفروشان با بمبهای سنگرشکن اسرائیل شهید میشوند. ایران عملیات وعدهی صادق ۲ را انجام میدهد. در ماه آذر ۱۴۰۳، دولت بشار اسد در سوریه سقوط میکند و ریشهای جولانیِ القاعدهای را که یک روز دنبال کشتنش بودند را اصلاح کردند، کتوشلوار تنش کردند و رئیسجمهور سوریهاش کردند و تحویلش هم گرفتند. در دیماه ۱۴۰۳، با فشار آمریکا جوزف عون رئیسجمهور لبنان میشود که تا همین الان به دنبال خلع سلاح حزبالله است. در ۲۳ خرداد ۱۴۰۴، اسرائیل به ایران حمله میکند و جمع زیادی از فرماندهان ارشد نظامی و دانشمندان هستهای و مردم ایران را شهید میکند و ایران در پاسخ، عملیات وعدهی صادق ۳ را با ۲۲ موج انجام میدهد.
تا دیماه، علیرغم مشکلات متنوع، کشور در یک امنیت نسبی به سر میبرد که در ۷ دیماه، بازاریان تهران در اعتراض به سقوط ارزش ریال و گرانی و مشکلات اقتصادی، مغازههایشان را تعطیل کردند. اعتراضات به شهرهای دیگر سرایت کرد و به طرز عجیبی، دکتر پزشکیان در ۱۱ دیماه در شهرکرد از حذف ارز ترجیحی و جراحی بزرگ اقتصادی گفت و در ۱۵ دیماه نیز خانم مهاجرانی، سخنگوی دولت، از حذف ارز ترجیحی و گرانی چند کالا گفت. اعتراضات گستردهتر شد و کمکم شعارها از شعارهای اقتصادی به شعارهای ضدحکومتی تغییر یافت و بستر برای تخمگذاری شاهزاده پهلوی فراهم شد. با فراخوان شاهزاده، تجمعاتی با شعارهای ضدحکومتی در ۱۸ و ۱۹ دیماه به وقوع پیوست. در ۱۸ و ۱۹ دی، تعدادی از افراد به سلاح مجهز شده بودند تا کار نظام را تمام کنند، ولی نتوانستند. اخبار کشتهها هم از حدود سه هزار نفر که خود جمهوری اسلامی رسانهای کرده است، مطرح شد تا شصت، هفتاد هزار نفر از سوی رسانههای دیگر. کشور از شوک حوادث دیماه و جراحی اقتصادی دولت بیرون نیامده بود که آمریکا در ۹ اسفند به ایران حمله میکند و رهبر ایران و جمعی از فرماندهان و مردم را شهید میکند؛ به این خیال که مردم هم به خیابان میریزند و کار ایران سهروزه تمام میشود، ولی این اتفاق نمیافتد. ایران تنگهی هرمز را میبندد و جنگ بالا میگیرد. تنها پس از چند روز از شهادت رهبر، رهبر جدید انتخاب میشود و فرماندهان جدید منتسب و کار را به دست میگیرند. ایران آسیبهای زیادی میبیند ولی در پاسخ به حملات آمریکا، طی عملیاتهای وعدهی صادق، پایگاههای آمریکا در منطقه را میزند. آمریکا ایران را محاصرهی دریایی میکند. جنگ چهل روز ادامه پیدا میکند. مدتی بعد، در تاریخ ۲۵ خرداد ۱۴۰۵ در پاکستان، تفاهمنامهای بین نمایندگان ایران و آمریکا، یعنی دکتر قالیباف و دیجی ونس، امضا میشود که چند روز بعد به امضای دکتر پزشکیان و ترامپ میرسد. تنگهی هرمز باز میشود، ولی هنوز باز نشده، به دلیل نقض تفاهمنامه در پی حملات اسرائیل به لبنان، دوباره بسته میشود.

بعد از آن، هر بار قیمت نفت بالا رفت و نزدیک بود کمی آمریکا به زحمت بیفتد، با یک واکنش یا رفتار مسئولان فهیم و تیزهوش ایرانی به نفع آمریکا کاهش یافت. مسئولان از نداشتن پول و ارز میگویند و میگویند پول نداریم به کالابرگ اضافه کنیم، ولی بعدش دو میلیارد دلار ارز را بین سرمایهدارها توزیع میکنند. از آن طرف، در حالیکه میگویند ارز برای واردات داروی بیماران صعبالعلاج نداریم، خودروهای لوکس و سوپرلوکس و آخرین مدل گوشیهای آیفون با ارز وارد کشور میشود. شرایط عجیبی است. آنچه جاماند، تجمعات برخی از مردم در میادین شهرها از همان روز اول جنگ تا امروز و تشییع چندمیلیونی رهبر شهید است که اهمیت زیادی دارند. چند میلیون نفر هم در پویش جانفدا شرکت میکنند و این روزها چند ده هزار نفر از آنها در حال آموزش هستند، با اینکه بیش از هفت ماه از انتخاب رهبر جدید میگذرد و ایشان به دلیل مسائل امنیتی در غیبت هستند. تعطیلی و مجازی شدن چند ماههی مدارس و مجلس شورای اسلامی هم نکتهی مهمی است که نباید به سادگی از کنار آن عبور کرد. مشکلات اقتصادی و تورم نیز بیداد میکنند و روزبهروز ابعاد گستردهتری پیدا میکنند، ولی رئیسجمهور امروز با دهنکجی به مردم معترض نسبت به عملکرد رییس بانک مرکزی و وزیر اقتصاد، از بانک مرکزی و وزارت اقتصاد و... تشکر میکند!

حالا چه میشود؟ آیا بهزودی شاهد اعتراضات و یا اغتشاشات خواهیم بود؟ آیا آمریکا دوباره حمله میکند؟ چه میشود؟ جمهوری اسلامی ایران این دفعه دیگر سقوط میکند؟! جواب خیلی ساده است: با وجود تمام مشکلات عدیدهای که کشور را فرا گرفته است و تمام مصیبتهایی که مردم دارند تحمل میکنند، امکان سرنگونی نظام هنوز زیر صفر است.
چرا؟ ایران دستکم سی سال است دارد خود را برای تقابل با آمریکا آماده میکند و تمام چند و چون این تقابل را از قبل پیشبینی کرده است. همانطور که تنها ساعاتی پس از حملهی ۹ اسفند، ایران حملاتی همهجانبه را شروع کرد. در صورت حملهی مجدد آمریکا، در حد توان پاسخ خواهد داد. ایران هنوز ذخایر موشکی و پهپادی زیادی دارد و همزمان نیز در حال ساخت و به روزرسانی تجهیزاتش است. اگر آمریکا سراغ زیرساختها برود، ایران بهراحتی میتواند زیرساختهای منطقه که تأمینکنندهی منافع آمریکا هستند را مورد حمله قرار دهد و اجازه ندهد که اهداف دشمن بهراحتی محقق شود. اگر بار دیگر اشخاص را ترور کند چه؟ شیوهی حکومت ایران بهگونهای است که با کشته شدن یک یا چند فرد از مقامات کشوری و لشکری، با هر درجه از اهمیت، باز هم حکومت سقوط نخواهد کرد. در این سه سال هم چندینبار این کار از سوی دشمن امتحان شد، ولی جواب نداد. مطمئن باشید باز هم جواب نخواهد داد. تردیدی نکنید که همین الان هم حکومت برای این اتفاق ناگوار آماده است. هرچند ایران باید پیش از این راهبرد دفاعیاش را به سمت ساخت بمب هستهای میبرد؛ کاری که هنوز هم، به نظرم، دیر نشده است. چرا؟ خود رئیسجمهور آمریکا اعتراف میکند که «من با کرهی شمالی دوستم، چون آنها بیش از صد بمب هستهای دارند و اگر ایران بمب هستهای داشت، باید با رهبر ایران تماس میگرفتم و حالش را میپرسیدم!» بابت این پرشهای یکهویی معذرت میخواهم.
در صورت بروز اعتراضات یا اغتشاشات، و یا هر اسمی که شما دوست دارید روی آن بگذارید، و بروز حوادثی در ابعاد ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴ و حتی خیلی بزرگتر از آن، چه؟ باز هم خیر! چرا؟ ایران دارای نیروهای امنیتی چندلایه است که به محض بروز این اتفاقات، فعال میشوند. نیروی انتظامی، سپاه، بسیج، اطلاعات و لباسشخصیها که همان بسیجیها و نیروهای اطلاعاتی هستند. و نقش همین لباسشخصیها را نباید دستکم بگیرید. اینها به اعتراف خود براندارها با سر و وضعی شبیه آنها و حتی از آنها دوآتشهتر وارد تجمعات میشوند و شروع میکنند به نفوذ و شناسایی لیدرها. اما ماجرا از دیماه ۱۴۰۴ یک تفاوت اساسی نیز کرده است: آموزش رزم چند ده هزار جانفدا که هم زن هستند و هم مرد. کسانی که پیش از این عضو هیچکدام از نیروهای نظامی و امنیتی نبودند، ولی در صورت بروز اغتشاشات و جنگ شهری، میتوانند خیلی مؤثر واقع شوند. تلویزیون جمهوری اسلامی دختر جوانی را نشان میدهد که در حالیکه شل حجاب نیز است اسلحهی کلاشینکف را در عرض بیست ثانیه باز و بسته میکند و زیرنویس میکند که رکورد جانفداها در باز و بسته کردن اسلحه! و این پیام را مخابره میکند که ما فعلاً به حجاب و دین و ایمان مردممان کاری نداریم، فقط همراهیشان را میخواهیم! و در حالیکه هنوز زنها نمیتوانند گواهینامه بگیرند، رژهی موتورسواری جانفدایان زن برگزار میشود! حالا دشمن هرچقدر میتواند مخالفان حکومت را به سلاح گرم مجهز کند، اتفاق متفاوتی که میافتد، کشتههای بیشتر است و نه امکان سقوط نظام. نظامی که با حملهی مقتدرترین، ثروتمندترین و مجهزترین کشور دنیا از پا درنیامده، اجازه نمیدهد چند هزار مخالف مسلح کار او را تمام کنند.
نکتهی دیگر که خیلی مهم است این است که وجود اختلاف بین مواضع مسئولین نظام در نحوهی برونرفت از وضعیت فعلی مشهود است، ولی در این حد نبوده است که مسئولی خودش را از نظام جدا کرده باشد و در بحبوحهی دو جنگ و یک کودتا نیز هیچ مسئولی از ایران فرار نکرد. و روی جدا شدن نیروهای نظامی هم نمیشود حساب باز کرد. حقوق نیروهای نظامی و امنیتی پایین است و مشکل معیشتی دارند ولی هنوز اینجوری نیست که از نظام ناامید شده باشند و حاضر باشند در بزنگاهها خودشان را از نظام جدا کنند و به راحتی به دشمن یا اپوزیسیون بپیوندند.
خوب، شاید بگویید این حکومت دیکتاتوری است و حاضر است تمام مردم را بکشد تا بماند. خوب، بگویید. حرف که کنتور نمیاندازد. شما میتوانید هرچه خواستید بگویید. حکومت جمهوری اسلامی با تمام ایرادهای قطعی و بدون ردخوری که دارد، هنوز خالی از پشتوانهی مردمی نیست. شاید تعداد پشتوانهی مردمی نظام به دلیل وعدههای تحققنیافته و بیاعتمادی روزافزون نسبت به مسئولان در مقایسه با دهههای قبل بسیار کاهش یافته باشد که کاهش مشارکت در چند انتخابات اخیر این ادعا را ثابت میکند، ولی همین تعداد باقیمانده به ظهور امام زمان اعتقاد صددرصد دارند و با آن قشر بیتفاوت و یا مخالف خنثی که فقط حرف میزنند، یک تفاوت اساسی دارند. حاضرند کشته شوند، ولی جمهوری اسلامی سقوط نکند. «قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنَا إِلَّا إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ.» یعنی چه بر دشمن غلبه پیدا کرده و پیروز شویم و چه کشته شویم، هر دو عالی است. کدام یک از لیدرهای اپوزیسیون و براندازها حاضر هستند یک تار مو از سر خودشان و اهل و عیالشان کم شود؟ نام ببرید! ولی این نظام از پشتوانهی کسانی برخوردار است که حاضرند در فقر زندگی کنند، خودشان و تمام اهل و عیالشان کشته شوند، ولی به نظام جمهوری اسلامی و رهبر آن هیچ صدمهای وارد نشود. از این نوع مردم چند نمونهی مشابه در جهان میتوانید پیدا کنید؟ هیچ. شاید بگویید اینها مثل داعشیها هستند و از این حرفها. خوب، بگویید. چیزی عوض نمیشود!
اگر به نظام جمهوری اسلامی اعتقادی ندارید، حداقل میتوانید برای ایران دل بسوزانید و مثل کسانی که در این سالها ایستادند، سوختند و ساختند و با تلاش و همّت بلند کشور را علیرغم تحریمهای شدید، در علم هستهای، نانو، صنایع نظامی، پزشکی و غیره پیش بردند، پیش ببرید و اگر اعتقاد دینی ندارید و نمیخواهید در خدمت نظام باشید، لااقل شرف ملّی داشته باشید و در خدمت ایران باشید.
حالا ما چه کار کنیم؟ ما این نظام جمهوری اسلامی را قبول نداریم. فعلاً آش کشک خالهتان است، بخورید پایتان است، نخورید پایتان. از من میشنوید، دنبال براندازی نباشید. تا صبح میتوانم دلیل بیاورم که از عهدهی امثال شما خارج است. میتوانید در همین وضعیت برای زندگی بهتر تلاش کنید. میتوانید مثل آنهایی که فرار را بر قرار ترجیح دادند و اکنون صدای جیسجیسشان مثل موشهای در تله افتاده بلند است، فرار کنید. میتوانید همینجا چُسناله بزنید، عرق بنوشید، معتاد شوید، زیدبازی کنید تا وقتتان بگذرد و عمرتان تمام شود. میتوانید در کنار زندگی، دنبال اصلاح همین حکومت باشید ولی تا اطلاع ثانوی از تغییر حکومت خبری نیست. حداقل شواهد و مدارک موجود اینجوری نشان میدهند. باز هم هرچه خودتان صلاح میدانید. تمام تلاشتان را بکنید، آمریکا و اسرائیل و تمام دشمنان قسمخوردهی اسلام و ایران هم پشت و پناهتان!
این یادداشت و تحلیل پر از ایراد و ابهام و ضعف را چه کسی نوشته است؟ یک سوپرانقلابی؟ یک برانداز؟ یک مزدور حکومت؟ یک پلیس سایبری؟ یک پایدارچی؟ یک اصلاحطلب؟ یک اصولگرا؟ یک حزباللهی؟ یک مالهکش نظام؟ یک ذوبشده در ولایت؟ یک شهروند عادی ایرانی؟ همه یا هیچکدام؟ هر آنچه که شما توی این ده سال به بنده نسبت دادهاید و قرار است بدهید! ولی هر چه که هستم عوارض حفظ و اصلاح حکومت فعلی را به عواقب و خسارتهای سرنگونی و تغییر آن ترجیح میدهم. چرا؟ کافی است به نمونههای تاریخی تغییر حکومتهایی که در چند دههی اخیر اتفاق افتاده نگاه کنید. تغییر حکومتها برای مردم این کشورها چه هزینه و فایدهای داشت؟ اوضاع مردمشان بهتر شد یا بدتر؟
