یکی از تجربههای نویسندگی که بنده خود شاهدش یودم این است که گاهی شما یک یادداشت مینویسید و اتفاقاتی میافتد که آن یادداشت علیه خودش طغیان میکند. اما چگونه و چرا؟

۸ سال پیش بنده یادداشتی تحت عنوان سایتهای صیغهیابی و همسریابی یا شهر نوهای مجازی؟! نوشتم تا به خودم و مخاطبم گوشزد کنم که عملکرد خیلی از این سایتها شبیه به همان شهر نوهای قدیم است. با این تفاوت که ماجرا فقط با تکنولوژی و فضای مجازی آمیخته شده است و اینکه صیغهکردن شرط و شروطی دارد که با عملکرد خیلی از این سایتها در تضاد است. اما میدانید چه اتفاقی افتاد؟ این یادداشت تبدیل شد به ترند فضای مجازی. زیر یادداشت پُر شد از شماره تلفن کسانیکه دنبال صیغهکردن و صیغهشدن بودند. البته از ترس خسرالدنیا والاخره شدن و مسئولیت انتشار این یادداشت آنقدر نظرهای مشکلدار را گزارش دادم تا این چند صد نظر حذف شد و بعدها نمیدانم چرا خیلیها هم که شماره تلفن نداده بودند و نظرشان خوب، متین و قابل تامل بود، نظرشان را برداشتند. مدتی بعد نیز ویرگول که دید این یادداشت دردسر شده است، کاری کرد که دیگر موتور جستجوگر گوگل این یادداشت را بالا نیاورد. یادداشتی که روزی چندصد بازدید همیشگی داشت. از همان موقع تعداد بازدیدهای روزانهی صفحهی بنده که به طور مرتب بالای هزار و دو هزار نفر بود به زیر هزار و حتی زیر پانصد نفر کاهش یافت.

خیلی روی علّت این مسئله که چرا همچون داستانی برای یک یادداشت پیش میآید و یک یادداشت بر علیه خودش طغیان میکند فکر کردم. به این نتیجه رسیدم که وقتی مسئلهای از حد عادی میگذرد و به ابتذال میرسد، این بلا به سر یادداشتی که دربارهش نوشتهای می آید. یادداشتی که برای حل مسئلهای لاینحل و اپیدمیشده مینویسی، وقتی زورش به آن مسئله نمیرسد، بر علیه خودش میشورد. چرا؟ چون وضعیت فرهنگی کشور حول آن مسئله به حدّی از ابتذال رسیده است که جریان هضم شده در آن فرهنگ موجبات طغیان آن یادداشت بر علیه خودش را فراهم میکنند. به بیان سادهتر یادداشت توسط آن مسئله که دیگر به غول بی شاخ و دمی تبدیل شده است، همچون یک کوفتهقلقلی ریز قورت داده میشود.
آیا این اتفاق فقط برای آن یادداشت بنده افتاد؟ خیر. این اتفاق برای چند یادداشت دیگر که دربارهی مسئلهی لاینحلِ فراگیر و رو به ابتذال فرار نوشته شده بودند نیز افتاد. یادداشت قبلی که داستان واقعی فرار یک دختر نوجوان بود و تحت عنوان اگر برادرزادهات امشب نماز شب خواند تعجب نکن! نوشتم را خواندید؟ یادداشتهای دیگری نیز دربارهی فرار نوجوانان در ویرگول نوشته شدهاند که از یادداشت بنده به مراتب بهتر هستند. به دو مورد از آنها که بر علیه خودشان طغیان کردند اشارهای گذرا میکنم. ۷ سال پیش یادداشتی تحت عنوان بعد از فرار از خانه به کجا برویم؟ در ویرگول نوشته شد که بنده به دلیل مشکل ویرگول امکان باز کردن آن و برداشتن لینکش را ندارم. ولی تا جایی که به خاطر دارم و از تصویر زیر هم پیداست، زیر این یادداشت چند صد نفر کودک و نوجوان مشتاق فرار که میدانند از کی و از کجا فرار میکنند ولی نمیدانند به نزد کی و به کجا فرار میکنند، پیامهایی رد و بدل کردهاند و به دنبال همراهی برای فرار کردن میگشتند.

یادداشت دیگری نیز تحت عنوان آمورش فرار از خانه! در ویرگول وجود دارد که همانطور که از نامش پیدا است دربارهی فرار است و این یادداشت نیز بر علیه خودش شورید. در زیر این یادداشت هم چند صد نفر به یکدیگر پیام دادهاند که اگر پایهی فراری به آیدیم پیام بده! و حتی گفتهاند که با ۸ میلیون میشود به کرهی جنوبی فرار کرد و قس علی هذا! خودتان بروید ببینید اوضاع چقدر خراب است و مسئلهی فرار به چه حدّی از ابتذال رسیده است.

پ.ن:
شما با یادداشتهایی که بر علیه خودشان طغیان کردهاند مواجه شدهاید؟ میتوانید مثال بیاورید؟ به نظر شما چرا گاهی یک یادداشت بر علیه خودش شورش میکند؟
همچنان برخی نظر مینویسند که ویرگول غیرقابل انتشار میکند ولی نویسنده میبیند و نمیتواند پاسخ دهد:


همانطور که در متن هم اشاره کردم همچنان وقتی روی برخی از یادداشتهای قدیم و جدید کلیک میکنم با صفحهی سیاهی که در آن کلمهی forbidden نوشته شده مواجه میشوم:

مشکلات ویرگول را در پیامی به ویرگول خبر دادم و امیدوارم حل و فصل شوند:
