بیایید گوسفند نباشیم ولی گاهی چرا کنیم!
"چرا" همچون شمعی یا لامپی کوچک که در یک سالن بزرگ و تاریک روشن میشود، در همان ابتدا روشنایی کوچکی به ارمغان میآورد. و همینکه برای آن "چرا" پاسخهایی یافت شود، حتی اگر آن پاسخها گاهی ضد و نقیض و اشتباه نیز باشند، کمکم با رسیدن به جوابی نصف و نیمه صحیح و قانعکننده بخش زیادی از آن سالن تاریک روشن میگردد.
بیایید اول چراهای اساسیمان که ذهن ما را به اشتغال خود درآوردهاند را مطرح و برای آنها به دنبال پاسخ باشیم.
لطف کنید در بخش نظرها بنویسید: "بززگترین چرا یا چراهای زندگی شما چیست؟" شاید در سلسله یادداشتهای بعدی، چرای شما را مطرح و به دنبال پاسخی برای آن بگردیم.
پ.ن:
خواهش میکنم از مطرح کردن چراهای کوچکی مانند "چرا چشمهای فیل ریز است؟" یا "چرا خر شاخ ندارد؟" بپرهیزید و چراهای اساسی و بزرگی مانند "چرا ایران همیشه در شرایط حساس کنونی است؟" یا "چرا حال ما ایرانیها خوش نیست؟" را مطرح کنید.

یادداشت پیشین که دوست دارم بخوانید و نظرتان را زیرش بنویسید:
حُسن ختام: دیالوگی از فیلم " بازگشت ماری پاپینز"
همه چیز ممکن است، حتی غیرممکنها!