شبی در جنگلی تاریک، همهی حیوانات گرد آمده بودند.
شب سرد بود، گرگها زوزه میکشیدند، و هیچکس به صبح امیدی نداشت.
خرگوش: «ما نابود میشویم. هیچ صبحی دیگر نمیآید.»
گنجشک: «بالهایم سنگین است، نمیتوانم پر بزنم. انگار آسمان مرده است.»
خرس: (به درون غار خزید) «وقتی همهچیز تمام شد، همینجا خواهم مرد.»
در همان وقت، کرمی کوچک که نوری کمجان از دمش میتابید، آرام گفت:
«من چراغک هستم. شاید نورم اندک باشد، اما همین نور برای دیدن یک گام پیش رو بس است.»
حیوانات خندیدند:
«با این نور ضعیف، مگر میشود به جنگ شب رفت و او را شکست داد؟»
چراغک پاسخ داد:
«شاید نتوانم شب را شکست دهم، اما میتوانم اثرش را کم کنم. کافی است چند گام دیگر بردارید، خواهید دید که صبح زودتر از آنچه تصور میکنید، فرا خواهد رسید.»
حیوانات بهناچار پشت سر چراغک حرکت کردند. قدم به قدم. تاریکی همچنان سهمگین بود، اما وقتی نخستین پرتو خورشید از پشت کوه سر زد:
خرگوش: (با شگفتی) «نگاه کنید! صبح آمده است.»
گنجشک: «بالهایم گرم شد... میتوانم دوباره پر بزنم.»
خرس: «شاید... شاید هنوز باید بیدار بمانم و زندگی کنم.»
آنجا بود که آنها فهمیدند: چراغک، آن نور به ظاهر کوچک، «جان جنگل» بود.
یادداشت پیشین:
