آدم در دنیای واقعی می‌تواند نقاب بزند؛ می‌تواند حساب‌شده حرف بزند، بعضی چیزها را نگوید، خودش را آن‌طور که دوست دارد به دیگران نشان بدهد و حتی سال‌ها با همان تصویری که از خودش ساخته زندگی کند. اما نوشتن، جای چندانی برای این پنهان‌کاری باقی نمی‌گذارد.
کسی که یک گوشه می‌نشیند و مرتب می‌نویسد، ناگزیر بیشتر از کسی که در دنیای بیرون تردد دارد و در جامعه حضور پررنگی دارد، خودش را افشا می‌کند. نه لزوماً با آنچه درباره‌ی خودش می‌نویسد؛ گاهی با آنچه درباره‌ی دیگران می‌گوید، با چیزهایی که عصبانی‌اش می‌کنند، چیزهایی که برایش خنده‌دارند، چیزهایی که برایش اهمیت دارند و حتی چیزهایی که اصرار دارد بگوید برایش اهمیتی ندارند.
نویسنده هرچقدر هم بخواهد نقاب به چهره بزند، بالاخره از جایی نقابش کنار می‌رود. یک‌بار از میان یک جمله، بار دیگر از لابه‌لای یک داستان و یا دلنوشته، جابی در پاسخ به یک نظر و جایی دیگر در انتخاب یک کلمه یا حتی در علامت تعجبی که بعد از یک کلمه قرار می‌دهد.
آری! نوشتنِ مداوم، آدم را لو می‌دهد.
شاید خود نویسنده هم در آغاز متوجه این افشاگری تدریجی نباشد. خیال کند دارد درباره‌ی جامعه، آدم‌ها، سیاست، عشق، مرگ، فیلم، سریال، کتاب یا یک اتفاق روزمره می‌نویسد؛ اما وقتی نوشته‌ها روی هم جمع می‌شوند، چیزی شبیه پرتره‌ای از خود او شکل می‌گیرد؛ پرتره‌ای که شاید خودش هم اگر از بیرون نگاهش کند، بعضی قسمت‌هایش را نشناسد و یا حتی از آن بهراسد.
برای همین است که نویسنده‌ی روتین‌نویس، در نوشته‌هایش، خیلی بیشتر از آنچه یک نفر در کوچه و بازار و خیابان می‌تواند ظهور و بروز پیدا کند، دیده می‌شود. او هر روز بخش کوچکی از خودش را از خلوتش بیرون می‌کشد و در معرض نمایش قرار می‌دهد.
و شاید عجیب‌ترین قسمت ماجرا همین باشد که آدم می‌تواند سال‌ها در جامعه نقش بازی کند و کسی واقعاً به خوبی نشناسدش؛ اما اگر سال‌ها بنویسد، دیر یا زود نوشته‌هایش او را آن‌طور که واقعاً هست به دیگران نشان می‌دهند.
القصه:
نوشتن، لخت و عریان از داخل به بیرون پریدن است؛ نویسنده می‌تواند پشت هر چیزی پنهان شود، جز نوشته‌های خودش؛ چون آدم بالاخره جایی در میان کلمات و جملاتش، بی‌لباس نمایان می‌شود.
