🌟 ۱. وقتی در یک جمع قرار میگیرم، هنگام سلام و احوالپرسی، کودکان را فراموش نکنم.
🌟 ۲. جز به اجبار و جز در صورت نیاز واقعی به خرید نروم. برای خرید سراغ سایت دیوار، دیجیکالا و امثالهم نروم! کلاهبرداری در سایت دیوار زیاد است و دیجیکالا میتواند باعث شود چیزهایی را بخرم که نیازی به آنها ندارم.
🌟 ۳. هنگام خشم، نه حرفی بزنم و نه دست به اقدامی بزنم. بهترین کار این است که سریع محلّ را ترک کنم و کمی پیادهروی کنم.
🌟 ۴. شرایطی است که آدمی فارغ از جنسیت و سن و سال، جوگیر میشود و دست به عملی میزند که عاقبت ندارد. پس سعی کنم تحت هیچ شرایطی، جوگیر نشوم.
🌟 ۵. دل کسی را نشکنم. البته دل کسی را، نه دل کرکسی را! و دل کرکسها را تا میتوانم بشکنم!
🌟 ۶. با هیچکس شوخی نکنم. خاصه کسی که جنبه و حیا ندارد.
🌟 ۷. با کسی که با خانوادهاش رابطهی خوبی ندارد دوست نشوم. کسی که برای خانوادهاش دوست خوبی نیست، برای دیگران نیز نمیتواند دوست خوبی باشد.
🌟 ۸. به دست آوردن هیچ چیزی مرا خوشحال نکند. به چند دلیل! دلیل اول آنکه آن چیز پس از مدتی برای من عادی خواهد شد و من به فکر به دست آوردن چیز دیگری و ترشح دوپامین بیشتری خواهی افتاد. دلیل دوم آنکه من مالک ابدی آن چیز نخواهم بود و آن چیز دیر یا زود از آن دیگری خواهد بود. دلیل سوم آنکه امکان دارد گذر زمان آن چیز را از رده خارج و به چیز کمارزش یا بیارزشی تبدیل کند. دلیل سوم آنکه امکان دارد به طریقی غیرقابل باور و غیرقابل پیشبینی آنچیز از دسترس من خارج شود. و البته دلایل دیگری که وجود دارند.
🌟 ۹. هیچوقت به خاطر فقط زیبایی به هیچ جنس مخالفی دل نبسته و با او پیوند ازدواج نبندم. آن زیبا اگر دختر باشد کافی است یک شکم زایمان_خاصه غیرطبیعی و با سزارین_ کند تا شکماش آویزان و کمر باریکاش از دسترس خارج شود. آن زیبا اگر پسر باشد ممکن است کمی بعد از ازدواج بر اثر یک سانحه چلاق شود و یا بر اثر مشکلات زندگی و استرسهای وارده، طاس گردد و هیکل دلبرانهاش از دسترس خارج شود. به چیزی دل ببندم که پایدار باشد. مثل اخلاق خوش، جوانمردی، صداقت، مهربانی، لطافت و قس علی هذا! تا جایی که ممکن است با کسی ازدواج کنم که از سلامت کافی برخوردار است و میتواند ژنهای معیوب من و اجدادم را کمی تا قسمتی به راه راست هدایت کند.
🌟 ۱۰. قبل از اجارهی یک خانه، به طرق ممکن از آدمیزاد بودن صاحبخانه و همسایهها، اطمینان کافی حاصل کنم.
🌟 ۱۱. چیزی به نام شانس خوب و بد وجود ندارد. شانس خوب یعنی انتخابهای صحیح و شانس بد یعنی انتخابهای اشتباه. اگر من بگویم از همسر شانس نیاوردهام، فرد مناسبی را برای ازدواج انتخاب نکردهام. اگر من بگویم از شغل شانس نیاوردهام، شغل مناسبی را انتخاب نکردهام. البته انتخاب خشک و خالی نیز کافی نیست و به نتیجه رسیدن یک انتخاب، تلاش و همّت و اراده نیز میخواهد.
🌟 ۱۲. حرف مردم موقعی میتواند کارساز شود و زندگی مرا خراب کند که متهم ردیف اول و یا با تخفیف، متهم ردیف دوم خودم باشم. اگر اسرار زندگیام را فاش نکنم و یا نگذارم مردم در زندگیام سرک بکشند، حرف زیادی هم از سوی مردم تولید و روانهی روح و روان من نخواهد شد.
🌟 ۱۳. بدون مشورت دست به هیچ کاری نزنم. خودسری جز ضرر و زیان و تباهی، چیزی به دنبال ندارد. اما مهم است که با چه کسی مشورت کنم. با کسی که مطمئن باشم صلاح مرا میخواهد، نه به چاه افتادن مرا. و بدان و آگاه باش که مشورت با این هفت دسته آدم ممنوع است.
🌟 ۱۴. اگر، اگر، اگر توانستم پسانداز کنم، یکسوم پساندازم را طلا و یکسوم آن را دلار بخرم. و هرگز پولم را به هیچ بانکی نسپارم، مگر،مگر، مگر به قدر خرج روزمره. آن خرج روزمره را هم در بانکی سپرده کنم که روی گردش حسابم، وام قرضالحسنهی کمبهره بدهد. مثل بانک رسالت.
🌟 ۱۵. هرگز، هرگز و هرگز هیچ پولی را در بورس ایران سرمایهگذاری نکنم. بورس ایران، بورسی کاملاً سیاسی و غیرقابل اطمینان است. البته اگر فک و فامیل رئیسبورس و یا شرکتهای بورسی هستم و یا به واسطهی نمایندهی مجلس یا وزیر دولتی و فردی دیگر، از رانت خبری برخوردار هستم، هیچ جایی سودآورتر از بورس نیست!
🌟 ۱۶. دور مکانها و کالاهایی که تلویزیون تبلیغ میکنند را یک خط قرمز بکشم. و صد البته دور مکانها و کالاهایی که بلاگرها تبلیغ میکنند. اینها باعث میشوند احساس نیاز به چیزهایی پیدا کنم که برای زندگی، هیچ نیازی به آنها ندارم.
🌟 ۱۷. دور کتابهایی که رسانهها معروفشان کردهاند را خط بکشم. خودم بگردم کتابهای خوب را پیدا کنم. از نظر کسانی که شناخت کافی نسبت به هویت آزاد و منش آزادهشان دارم نیز میتوانم بهره ببرم. معرفی کتابهای خاص از طریق رسانههای خاص، به طور معمول در راستای شستشوی مغزی من و قالبسازی و جهتدهی برای خط فکریام است. اجازهی اینکار را به هیچ رسانهای ندهم. چه اینوری، چه آنوری!
🌟 ۱۸. کتاب خوب لزوماً کتابی نیست که جایزهای معروف گرفته باشد. هر چند کتابی که جایزهای معروف گرفته نیز میتواند کتاب خوبی باشد.
🌟 ۱۹. از اول زندگی جلوی پر کردن زندگی با خرت و پرتها و وسایل اضافی را بگیرم. یک روز به خودم میآیم میبینم دو_سه تا کامیون وسایل اضافه دارم که نمیدانم با آنها چه کنم. نه به درم میخورند، نه دلم میآید دورشان بیندازم و نه کسی از من میخردشان. پس از همان اول مراقب باشم.
🌟 ۲۰. دل به حرفهای هیچ حزب و گروهی نبندم. اینها دنبال منافع حزبی و شخصی خودشان هستند و برای امثال من تره خرد نمیکنند. البته چند صباحی که به رای و حمایت من نیاز دارند احتمال دارد که قول بدهند برای من حتی کره هم خرد میکنند ولی فقط جفنگ میگویند.
🌟 ۲۱. اگر امکان مهاجرت بدون درد و خونریزی را دارم و میتوانم سختیهای غربت را تاب بیاورم، همین فردا صبح مهاجرت کنم، از پسفردا بهتر است. مهاجرت برای زندگی بهتر، آرامتر و کم دغدغهتر. نه مهاجرتی که به آوارگی و بیچارگی بیشتر بینجامد. و نه مهاجرت ناجور، به قصد وسعت دادن به فسق و فجور!
🌟 ۲۲. خالکوبی نکنم. ۹۹ درصد امکان دارد فردا بنابهدلایلی که هنوز برایم مشخص نیستند و قادر به تشخیص آنها نیستم، از آنچه خالکوبی کردهام پشیمان شوم. پاک کردن خالکوبی، کلّی درد و خونریزی دارد و دست آخر هم جایاش میماند!
🌟 ۲۳. کتاب "تاریخ مختصر به گند کشیدن جهان" نوشتهی "تام فیلیپس" را بخوانم و یا بشنوم و سعی کنم نقشی در به گند کشیدن تاریخ جهان نداشته باشم!
🌟 ۲۴. همانطور که گاهی کودکان و نوجوانان کتاب بزرگسالان را میخوانند و دچار تحوّلات عجیب و غریبی میشوند، ما بزرگسالان هم اگر کتاب کودکان و نوجوانان را بخوانیم احتمال اینکه دچاز تحوّلات عجیب و غریب بشویم، وجود دارد.
🌟 ۲۵. مراقب اثر دانینگ_گروکر باشم. هیچیندانی که فکر میکند همهچیز میداند!
🌟 ۲۶. کرم نریزم! کار خوبی نیست و عاقبت ندارد.
🌟 ۲۷. تفکرم را جوری قالببندی کنم که به تفکر قالبی دچار نشوم!


🌟 ۲۸. سعی کنم از سگ کمتر نباشم!
🌟 ۲۹. اگر روزی مثل بادبادک مرا هوا کردند، همهچیز را فراموش نکنم!
🌟 ۳۰. به جایی نرسیدن خودم را به گردن کودکی سختم نیندازم!
🌟 ۳۱. برای چند دقیقه حال و حول، خودم را بیچاره نکنم!
🌟 ۳۲. هر روز این سوال را از خودم بپرسم: ای خود امروز! آیا از خود دیروز و روزهای قبل از آن بهتر بودی؟!
🌟 ۳۳. این را بدانم که اگر از آنچه که سال گذشته انجام دادهام شرمنده نیستم، احتمالاً به اندازۀ کافی چیزی یاد نگرفتهام!
🌟 ۳۴. مراقب باشم شبیه کسی نشوم که بیشترین نقد را نسبت به او دارم!
🌟 ۳۵. اگر دین ندارم لااقل شرف ملّی داشته باشم!
🌟 ۳۶. از هیچ بچهای نپرسم: بزرگ شدی میخوای چیکاره بشی؟!
🌟 ۳۷. مراقب باشم زردی نگیرم!
🌟 ۳۸. لاپیا را فراموش نکنم!
🌟 ۳۹. معتاد نشوم. مخصوصاً به جغجغه!
🌟 ۴۰. گاهی بهترین کار این است که کمی شک کنم.
🌟 ۴۱.
🌟 ۴۲.
🌟
🌟
🌟
🌟 ادامه دارد!

پ.ن:

دو یادداشت قبلی:
روند به فنا رفتن دستانداز و ویرگول، به روایت آمار!
حُسن ختام: بخشی از شعر "صدای پای آب" مرحوم "سهراب سپهری"
من گدایی دیدم، در به در میرفت آواز چکاوک میخواست و سپوری که به یک پوسته خربزه میبرد نماز.
برهای دیدم ، بادبادک میخورد.
من الاغی دیدم، یونجه را میفهمید.
در چراگاه نصیحت گاوی دیدم سیر.
شاعری دیدم هنگام خطاب، به گل سوسن میگفت: شما
من کتابی دیدم، واژههایش همه از جنس بلور.
کاغذی دیدم، از جنس بهار،
موزهای دیدم دور از سبزه،
مسجدی دور از آب.
سر بالین فقهی نومید، کوزهای دیدم لبریز سوال.
قاطری دیدم بارش انشا
اشتری دیدم بارش سبد خالی پند و امثال...
🔴
این یادداشت داخل پیشنویسها بود و قصد داشتم چند روزی روی آن کار کنم و بعد منتشر کنم. اما نگو آخرین بار که ساعتی پیش بود و روی آن اصلاحاتی انجام دادم، یک نسخه از آن نیز منتشر شده است. این را الان متوجه شدم که آمدم به نظرهای زیر پُست قبلی سر بزنم. و این عجیبترین و بیسابقهترین اتفاقی است که از ابتدای ورودم به ویرگول تا امروز افتاده است. پُستی که در پیسنویسها است و من هنوز منتشر نکردم چگونه به صورت خودکار منتشر شده است؟! الله اعلم!