چند هفتهای است یک خبر خوش نشنیدهام. مادرم دو بار سکته کرده است و الان نمیتواند حرف بزند. پسر بزرگم مشکلات و بیماریهای خاص خودش را دارد. همسرم سر دردهای مکرر امانش را بریدهاند. توی این اوضاع خراب اقتصادی، کاشیکار افغان کاشیهای خانه را خراب کار گذاشت و مجبور شدم همه را با شکستن جدا کنم و از نو کاشی بخرم و کاشیکار دیگری آوردم که ایرانی است و این یکی هم از طرز کارش معلوم است که خیلی وارد نیست و قرار است دوباره گند بزند به کاشیها. قرنیهای که قرار بود به چشم پدرم پیوند بزنند را به بندرعباس فرستادهاند تا در آنجا به چشم یکی از مجروحان انفجار بندر شهید رجائی پیوند بزنند. به مصالحفروشی میروم از چند برابر شدن قیمت پاکت سیمان و کمیابیاش به علّت قطعی برق میشنوم. برای خرید آذوقهی گوسفندانم میروم از گرانشدن نهادههای دامی میشنوم. به خواربارفروشی میروم از قطع برق و گران شدن قیمت کالاها و نرسیدن وسع مردم برای خرید گلایه میکند. دیشب رفتهام به فلافلفروشی، میبینم بنده خدا چشمانش اشکی است. با خودم میگویم حتماً خبر بدی شنیده است. تتهپتهکنان میگویم بیزحمت پنجتا فلافل بدهید، دوتاش هم نان اضافه داشته باشد. سر دردِ دلش باز میشود و میگوید: «نان اضافه؟ نان اضافه ندارم! آقا باور میکنی از صبح تا الان پدرم درآمده است تا نان باگت پیدا کنم؟ آرد را گران کردهاند و به نانباگتپزیها گفتهاند حق ندارید نان را گران کنید. آنها هم میگویند پخت نان با این قیمت ضرر است و صرفمان نمیکند. با التماس و درخواست توانستم پنجاه تا نان باگت گیر بیاورم. پارسال همین موقع ساندویچ فلافل را ۳۵ هزار تومان میفروختم و کلی سود میکردم، الان دارم ۵۵ هزار تومان میفروشم و چیزی گیرم نمیآید. قطع برق هم قوز بالای قوز شده است! اگر اینجوری پیش برود بعد از ده سال باید مغازه را تعطیل کنم و با این سن و سال دنبال کار دیگری باشم. به خدا پیش پای شما داشتم به حال و روز خودم و جوانی از دسترفتهام گریه میکردم. این مسئولین که قرار نیست بمیرند از دستشان راحت بشویم، خدا کند خودم بمیرم و دیگر از دست اینها راحت شوم!»

یادداشت پیشین:
کتاب | مثل گربه فکر کن، مثل گربه رفتار کن!
حُسن ختام: