نمیدانستم برای آنچه دارم میبینم و میشنوم بخندم یا گریه کنم. من از خواب بعدازظهر بلند شدهام، تلویزیون را روشن کردم و مثل همیشه شبکهها را یکی یکی شخم میزنم تا بلکه برنامهی به دردبخوری پیدا کنم. به شبکهی افق میرسم مختار علی سلیمی در برنامهای که بعدش متوجه میشوم نامش تجربهی ماندگار است دارد از خاطراتش میگوید.
گویا او در زمان هشت سال جنگ تحمیلی رانندهی یک گروه مستندساز بوده است. وقتی خاطراتش را تعریف میکرد فهمیدم او علاقهی وافری به برداشتن یادگاری داشته از استکان و نعلبکی گرفته تا قمهی عراقیها و قسعلیهذا. جایی ماجرا جالب شد که او گفت شلوارش پاره بوده و یک عراقی مجروح را وسط میدان مین میبیند، میرود و هر جوری است شلوار ششجیب و نوی مجروح عراقی که بینوا یک شورت قرمز جیغ تنش بوده را از پایش بیرون میکشد!

حالا خودتان تصوّر کنید کسانی که بعدش این عراقی را اسیر کردهاند دربارهی او چه فکر کردهاند؛ و اصلاً با آن وضعیت چه بر سرش آمده تا برسد به ایران و بالاخره یک نفر دلش بسوزد و یک شلوار تنش کند!
این بخش را با هزار گیر و گرفتاری در تلوبیون پیدا کردم و برش زدم برایتان. ببینید و نظرتان را برایم بنویسید.