ما انقدر تیر خوردیم که دیگه صدای ماشه برامون لالایی شده!
ما ملت ایران نیستیم… ما باشگاه تیراندازیایم!
اصلاً هر ایرانی واسه خودش یه سیبل متحرکه؛ فقط فرقش اینه که سیبل واقعی رو عوض میکنن، ولی ما همونیم و هنوز سر جامون وایسادیم!
مگه شوخیه؟ این همه ماشه سمتت کشیده بشه و تو هنوز نفس بکشی؟
ماشهی گرونی دلار، ماشهی گرونی طلا، ماشهی گرونی مسکن، ماشهی گرونی خودرو، ماشهی گرونی بنزین، ماشهی گرونی نون، ماشهی گرونی گوشت، ماشهی گرونی برنج، ماشهی گرونی میوه و سبزیجات و ... ماشهی گرونی و قطع اینترنت، ماشه قطع برق، ماشه قطع آب، ماشهی قطع گاز، ماشهی... !
بابا تموم نمیشه! انگار خودشونم دیگه نمیدونن کجا رو بزنن!
یعنی جدّی… اگه این همه ماشه کشیده شده، ما چرا هنوز زندهایم؟
شاید چون ما ایرانیها تنها موجوداتی هستیم که حتی بعد از شلیک تازه میپرسیم: «خب ببینم این دفعه به کجام خورده؟!»
ما ماشهخور حرفهای شدیم! زنده موندیم نه با اکسیژن… با باروت!
اون سوسولا بهش میگن مکانیسم ماشه؟! ما اینجا بهش میگیم: زندگی روزمره!
صبح بیدار میشیم، هنوز دندوناتو مسواک نزدیم، دو تا ماشه به سمتمون چکوندند: یکی از خبر دلار، یکی از قبض برق.
و نکته اینجاست: ما همچنان زندهایم!
چرا؟ چون ما ملّت «بعدش چی؟» هستیم.
هر ماشهای کشیده میشه، ما چشمهامونو میمالیم و میگیم: «باشه… حالا بعدش چی؟»
آخر قصه؟ یه روز دنیا آخرین ماشه رو میکشه…
ولی ما نه میمیریم، نه میترسیم… فقط اول یه نگاه میکنیم ببینیم این یکی تیر به کجامون خورده و بعد میگیم:
«خب؟ اینم کشیدی؟ بعدش چی؟!»

یادداشت پیشین:
حسن ختام: جورج کارلین کمدین استنداپ آمریکایی
سیاستمدارها مثل پوشک بچه هستن: باید مرتب عوض بشن… و همون دلیلی هم داره!