امروز رفتم داخل پیش‌نویس‌ها را بگردم تا بلکه یادداشت به دربخوری پیدا و منتشر کنم. در بین بیست پیش‌نویس آخر را گشتم تا یک یادداشت پیدا کنم که از آن کمی امید و نشاط بتراود، پیدا نکردم. به جز همین چند کلمه:
بگذار سر جایش بماند؛
تار موی روی لباست را می‌گویم.
مدرک کوچکی‌ست
که ثابت می‌کند
امروز صبح
یک بانوی مهربان تو را در آغوش گرفته؛
و بوسیده است.
از این‌که همین متن کوتاه و عاشقانه را هم در این چند ماه اخیر نوشتم، خودم تعجب کردم!
