به حرمت خون شهدا! به نام عدالت! برای حفظ امنیت!
ای نهادهای محترم که در توی گونی کردن و دستگیرکردن تخصص دارید. پلیس، وزارت اطلاعات، اطلاعات قوه قضائیه، اطلاعات سپاه، بسیج، سازمان امنیت، ستاد فلان، کمیته بهمان... لطفاً وقت را تلف نکنید، بیایید و مرا همین حالا و فوراً دستگیر کنید.
چرا؟ چون تمام مشکلات ایران زیر سر من است. من آدمهای بیعرضه را به گرفتن مسئولیت تحریک میکنم. مدیران گشاد و بدونتخصص با نفوذ من در سراسر ایران به کار گرفته میشوند. کمبود نهادههای دامی؟ من قایم کردم. گرانی گوشت و مرغ و برنج و میوه و ترهبار و حبوبات و صیفیجات؟ همهاش کار من است. تورم پنجاه–شصت درصدی؟ پس چی! داروی بیماران سختدرمان؟ خودم انبار کردم. دریاچهها و رودخانهها؟ من آبشان را کشیدم. مهاجرت نخبگان؟ من همه را به مرز رساندم. بیکاری و اعتیاد جوانها، افسردگیشان؟ من روی مخشان کار کردم. اینترنت لاکپشتی؟ تقصیر من است. فساد، رانت، اختلاس، رشوه؟ من بودم. دعواهای سیاسی، تهمتها، نفرتها، شکافهای قومی و جنسیتی؟ همه را در همین ذهنم پروراندم و موبهمو پیاده کردم. بحرانهای زیستمحیطی؟ خودم بودم. گسترش فساد و بیبندوباری؟ من بودم که تصویر یک مجسمه برهنه را در ویرگول منتشر کردم. من بودم که یادداشتهای اروتیک نوشتم. ترور سرداران سپاه و دانشمندان هستهای؟ من بودم که شُل گرفتم. جنگ ۱۲ روزه؟ من شروعش کردم، چون من سرم به مذاکرهی بیفایده گرم بود.
در همین ویرگول هم چه فتنهها که نکردم! چه پستها که ننوشتم! چه سؤالها که نپرسیدم! چه ذهنها که مشوش نکردم!
پس لطفاً بیایید، دستبند بیاورید، ون را آتش کنید. قول میدهم فرار نکنم. قول میدهم حتی دستانم را خودم به سمت دستبند دراز کنم.
مرا ببرید، شاید با بازداشت من تورم صفر شود، اینترنت پرسرعت شود، سهمیهبندی از کنکور حذف شود، آب دوباره در زایندهرود جاری شود و همه جوانها شاغل و خندان شوند. و قلّهی وعدهداده شده هر چه زودتر فتح شود.
من آمادهام.
مرا فوراً دستگیر کنید.
میخواهم اولین کتابم را در زندان بنویسم!
