ای جنایتکاران!
ای غاصبان سرزمینم!
ای سارقان زلال کودکیام!
اینجا، کنار جوی خونی که برای هزارمین بار راه انداختهاید،
میایستم و جنایتتان را تماشا میکنم.
آدامس میجوم. باد میکنم. و حبابش را میترکانم!
نه! اشتباه نکنید! من نسبت به جنگ بیتفاوت و کرخت نشدهام.
هر بار که آدامسم را میجوم، باد میکنم و حبابش را میترکانم،
به انتقام از شما فکر میکنم.

پ.ن:
چند روز پیش، بار دیگر رژیم سفّاک صهیونیستی در غزّه جوی خون راه انداخت. همانموقع این عکس مخابره شد؛ تصویر کودکی که آدامس بادکنکی میجود و به جوی خون روبهرویش خیره شده است. این تصویر از ذهنم پاک نمیشود. کودکی که در غزّهی همیشه در لرزه رشد کرده، انگار دیگر از دیدن خون و مرگ نمیترسد؛ میایستد، آدامس میجود و فاجعه را تماشا میکند. در هر جای دیگری از دنیا، بزرگترها کودک را از چنین صحنهای دور میکردند تا یکوقت زهرهاش نترکد؛ اما این کودک در غزّه انگار آنقدر این صحنهها را دیده که دیگر کسی احساس نمیکند که باید او را از دیدن آنها دور کند.