عقابی که روزی سلطان آسمان بود و هیچ شکاری از چنگالش در امان نمیمانْد، سرطان منقار گرفت.
همهچیز از زخمی کوچک آغاز شد؛ زخمی که آرامآرام دهان باز کرد و منقار را فروپاشید. نه تیر شکارچیان و نه طوفانهای مهیب توان شکست او را داشتند؛ اما او از درون پوسید. کار به جایی رسید که حتی گنجشکها و حیوانات خرد و حقیر سر به سرش میگذاشتند و او دیگر توان نشاندادن چنگالهای تیزش را هم نداشت.
عقاب عاقبت مُرد.
با مرگ او، خرگوشها آزادانه در دشت دویدند، موشها لابهلای علفها جشن گرفتند، پرندگان آوازهای بلندتر خواندند، و آهوها از خوشحالی رقص جُفتک گرفتند. هرکدامشان در دل گفتند: «دیگر بالهای آن عقاب روی سرمان سایه نمیاندازد.»
و جغدی که شاهد ماجرا بود، آرام با خود اندیشید: گاهی سقوط از درون آغاز میشود، نه از بیرون.

آخرین یادداشتها:
پ.ن:
هر چه مستقیم داد و فریاد کردم که فایدهای نداشت، از این به بعد سعی میکنم مثل گذشتههای نه چندان دور، بیشتر از در داسنان و تمثل وارد شوم!
بعد از هشت سال از عمر ویرگول! هنوز یک هشتگ نمیشود گذاشت و برای باز کردن یادداشتها باید بیست بار روی آنها کلیلک کنی! واقعاً دست مریزاد!👏👏👏