جُغد زیبایی چند ماهی است شبها روی تیربرق کنار خانه و درختان باغچه مینشیند و جیغ میزند. همسرم فال نیک زد و گفت نشانهی خیر و برکت است.
همسایهی دیوار به دیوارمان برای اینکه کنار زمیناش اتاقی بسازد درختان انار مزاحم که هنوز انار روی شاخههایشان بود را برید و آتش زد. آتش کاهگل خانهی ما را سوزاند و سیاه کرد و دست آخر نیز با سر و صدای من خاموش شد.
علمک گاز جلوی خانه نشتی شدید پیدا کرد وقتی زنگ زدم و از ادارهی گاز آمدند و دیوار سوخته را دیدند گفتند شانس آوردید اینجا منفجر نشده است، کدام آدم بیعقلی اینجا آتش روشن کرده؟! علمک گاز دارای نشتی با آن دیوار سوخته دومتر بیشتر فاصله ندارند. علمک را تعمیر کردند ولی بعد از چند روز دوباره نشتی پیدا کرد.
لولهی آب جلوی خانه ترکید و از آسفالت کوچه، آب بیرون زد. از ادارهی آب و فاضلاب آمدند آنجا را کندند و لوله را درست کردند ولی خاکها و آسفالتهای کنده شده را جلوی خانهی ما کُپه کردند و رفتند.
گوسفند چندقلوزایی که به زحمت دارو و دکتر بالاخره سه قلو زایمان کرد. درست در همان روزی که اسرائیل به ایران حمله کرد. یک قل از کهرههایش به خاطر اینکه مادرش نتوانست به بیشتر از دو بچه شیر بدهد و من هم به دلیل ناراحتی شدید ناشی از وقایع اتفاقیه حال شیردادن به او را نداشتم، تلف شد. خاک باغچه اینقدر سفت بود که نتوانستم حتی درست خاکش کنم. تا چند روز بوی گند لاشه در خانه پیچیده بود. کلاغها به لاشه حمله کردند تا دلی از عزا دربیاورند!
یک روز هم موقع تیمار گوسفندها، یادم رفت در طویله را ببندم. گوسفندها بیرون آمدند و شروع کردند به ورجهوورجه زدن و در همین حین درست سُم یکیشان خورد توی سر یکی از مرغها و مرغ بینوا شروع کرد به بالا و پایین پریدن و جان دادن. جلوی چشمان مادر بیمارم که آورده بودیماش بیرون تا مثلاً هوایی تازه کند.
اگر داخل فیلمی یکی از این اتفاقها به نمایش درمیآمد کافی بود تا بیننده متوجه شود که قرار است در این فیلم، اتفاق تلخی بیفتد.
بالاخره بعد از نزدیک چهل روز نوبت آب باغچه شد و پس از آبیاری باغچه توانستیم با خاک نرمشده از شر بوی لاشه خلاص شویم.
کارهای خانهای که قرار بود درست کنم و بروم داخل آن سکونت کنم به دلیل بیماری مادرم که تمام جانم را گرفت، کمپولی، بدقولی استاد و بناها و گرمای سوزان، نیمهتمام ماند و خانهی اجارهای هم مهلتاش سر آمد. مجبور شدیم اثاثیهها را وانتوانت بیاوریم داخل یکی از اتاقهای همین خانهی خیلی قدیمی که به مادرم ارث رسیده است، روی هم تلنبار کنیم. امان از بیخانمانی، امان! اتفاقهایی هم که تا اینجا دربارهشان نوشتم همه داخل این خانه افتادند. الان به همراه خانوادهام و پدر و مادرم همه داخل این خانه زندگی میکنم. روزهای سختی هستند. مادر بیزبانی که هر روز باید او را برای توموتراپی به یزد ببرم و بیاورم و همزمان در حال مصرف داروی شیمیدرمانی نیز است. پدر عصبی و بهانهگیری که قرنیهی چشماش را پیوند زده است و غصهی حال مادرم سراسیمهاش کرده است. مادری که همین چند ماه پیش به پدرم التماس میکرد که مرا یک مشهد ببر و پدرم میگفت دست و بالم خالی است و حالا پدرم حاضر است دار و ندارش را بدهد تا حال مادرم کمی بهتر شود و دوباره زبان باز کند و بگوید مرا به زیارت ببر و او برای زیارت ببردش به مشهد یا کربلا.
آخ! آخ که این روزها چقدر به عجیببودن انسانها و اعمال و رفتارهایشان فکر میکنم!
نمیدانید نشنیدن صدای مادر چقدر سخت است! برای من یکی از تحمل تمام مشکلات دنیوی سختتر است! دلتنگی برای صدای مادر، جانم را گرفته بود که دلتنگی برای دیدن رهبرم و شنیدن صدای زیبایش هم به آن اضافه شد. و خدای عزیز را شکر که دلتنگی دوم با حضور دیشب رهبر حکیم و مقتدرمان در حسینیهی امام خمینی کمی رفع شد. تا کور شود هر آنکه نتواند دید!

پ.ن:
عنوان یادداشت را از متن آهنگی که حیدو هدایتی برای سریال وحشی خوانده است، انتخاب کردم.
برای سلامتی رهبر عزیزمان صلوات.

پیشنهاد خواندنی: