عرفا و ادبای پیشین ما حرفهایشان را خیلی بیپروا و بدون رودربایستی ولی در قالب تمثیل میزدند تا احتمالاً کمتر به اشخاص یا جامعهی مورد نظر بربخورد. عبدالرحمن جامی نیز داستان مخنثی را میگوید که از سوراخ ساختمانی به پایین میافتد و دوباره از آن پایین و از سوراخی دیگر، به جایی پایینتر میافتد و بالاخره اینقدر این اتفاق تکرار میشود که فریاد میزند که: "آهای صاحبخانه! این خانهی شما زمین ندارد؟!" و دست آخر ته یک چاه روی یک میخ -که خدا میداند آنجا چه کار میکرده و چهجوری ایستاده بوده!- مینشیند و چون مخنث بوده است نه تنها میخ اذیتاش نمیکند بلکه خوشخوشاناش هم میشود و خدا را شکر میکند که دستآخر همهچیز ختم به خیر شده است!
به نقل از هفت اورنگِ عبدالرحمن جامی/ سلسلهالذهب/ دفتر دوم:
قصه آن مخنث که از روزن در منظری افتاد و از آنجا در خانه سفلی و از آنجا در سردابهای و از آنجا در چاهی چون در سردابه افتاد بانگ کرد که ای خداوندان سرای، سرای شما زمین ندارد.
آن مخنث به بام همسایه
رفت از همت فرومایه
پا فرو شد به روزنش ناگاه
داشت روزن به سوی منظر راه
چون به منظر فتاد و خاست ز جای
شد فرودش به جای دیگر پای
یافت خود را به خانه زیرین
بود سردابهای در او دیرین
شد به سردابه هم خطا پایش
جزم شد بر هلاک خود رایش
بانگ برداشت کای مسلمانان
کرده قصد هلاک مهمانان
گر نه تحتالثریست جای شما
چون ندارد زمین سرای شما
بود چاهی درون سردابه
کآخر آنجا گشاد پاتابه
در تگ چاه میخی ایستاده
بهر عیش مخنث آماده
چون فرود آمد از برابر میخ
گشت جای نشست او سر میخ
میخ را شد به جای خویش قرار
شد مخنث ز میخ شکرگزار
عاقبت چرخ جز به خیر نگشت
وآخر کار من به خیر گذشت
که بحمدالله ار چه صد غم و رنج
بر من آمد درین سرای سپنج
خیر هر کس به قدر همت اوست
همت مرد راه قیمت اوست
کی توانی شناخت قیمت مرد
تا ندانی که چیست همت مرد

🔴 لطف کنید در بخش نظرها برداشت خودتان از این داستان را بنویسید و بگویید در روزگار جامی و یا در زمانهی ما، این فرد مخنث و داستان عجیب و غریباش، نماد چه کسانی است؟!
یادداشت پیشین:
پ.ن
آهنگ ابتدای متن، "بگو کجایی" از "کورس سرهنگزاده" است.
برای سلامتی تمام مادر و پدرها و مادر و پدر این حقیر دعا کنید.