حیوانات جنگل را هوس آمد چون آدمیان، برگ خود را در صندوق اندازند و سلطان برآورند.
شیر گفت: «اگر من شوم، عدالت آرم.»
فیل گفت: «اگر من شوم، علف ارزان کنم.»
ببر گفت: «اگر من شوم، امنیت برقرار کنم.»
خرگوش پیر بیهنر و لرزانی، که جز راه رفتن دور جنگل هنری نداشت، گفت: «شما به اینجایتان[زیر گلویش را نشان داد] رسیدهاید، من اگر بیایم به آنجایتان[جایی را نشان نداد] میرسانم!»
چهار صندوق در جنگل نهادند، هر کدام متعلق به یکی. حیوانات برگ سبزی را یافته به صندوق مورد نظرشان انداختند.
روز شمارش رسید و حیوانات از بیم شیر، از خستگی فیل، از کینهی ببر، و برای آنکه از دُرهای سفتهی خرگوش خوششان آمده بود، بیشترین برگها را به صندوق او حواله کردند.
خرگوش بر تخت نشست، ولی تاج بر سرش بسیار گشاد بود.
جنگل در هرج و مرج افتاد: گرگها رمهها را دریدند، رودها خشکیدند، و مرغان خوشآواز هجرت برگزیدند.
حیوانات نزد خرگوش دویدند و زبان به اعتراض گشودند: «ای سلطان صندوقی! چرا کاری نمیکنی؟»
خرگوش دندانها بر هم سایید: «من نه برای سلطنت آمدم، نه برای کار کردن. من تنها آمدم تا مشارکت حیوانات جنگل عظیم گردد!»
و بدینگونه، جنگل نه سلطان داشت، نه امید، جز مشتی حیوان افسرده با زندگیهای فشرده.
✍️ مغز کلام: سلطانی که به تصادف و لجاج بر تخت نشیند، تختش از کاه است و عاقبت رأیدهندگانش از پشیمانی سر به دیوار کوبند و رأیندهندگانش سر به بیابان نهند.

یادداشت پیشین: