بماند به یادگار از ایامی که نمیدانم به کدامین گناه گیر گندترین صاحبخانهی دنیا افتادم!
نانجیبترین زنی که تا پیش از آمدن به یزد میشناختم، جمیله تُرکه بود. وقتی کودک و نوجوان بودم، جمیله تُرکه، سلطیهترین زن محلّهمان بود. اما همین جمیله خانم وقتی پا به سن گذاشت، باحیاترین، عفیفترین،عابدترین، زاهدترین، ساکتترین و آرامترین پیرزن محلّهمان شد.
زن آقای باهو، زن صاحبخانهمان، یکتنه قادر است حال شما را از هر چه پیرزن چادری و به اصطلاح مذهبی است به هم بزند. حتی حال بندهای که مادرم از آن خانمهای مذهبی بامعرفت و دوستداشتنی است. وقتی رفتار مادرم با مستاجرانش را با رفتار زن آفای باهو با خودمان مقایسه میکنم، شوکه میشوم. مستاجرانی که سالها است از خانهی ما رفتهاند و خودشان الان صاحبخانه شدهاند، هنوز احوالپرس مادرم هستند و با جان و دل دوستش دارند. مادرم هوای تمام همسایهها را دارد و همسایهها هم دوستش دارند.
متاسفانه زن آقای باهو، سیده هم است. متاسفانه از این جهت که از یک زن سیده انتظار دارید رفتارهایی در شان سیادتش ببینید و نهتنها چنین چیزی نمیبینید، بلکه رفتارهایی میبینید که در شان یک زن غیرمحجبه و غیرمذهبیِ باورمند و پایبند به حداقل اخلاقیات نیز نیست. با دیدن این زن آرزو کردم ای کاش زن صاحبخانهمان یک زن غیرمحجبه و غیرمذهبی بود ولی از حداقل اخلاق حسنه برخوردار بود.
ای کاش اگر ریشی میگذاریم، اگر نمازی میخوانیم، اگر چادری به سر میگیریم و مسجد و هیئتی میرویم، تنها از سر عادت نباشد و به آداب و معرفت یک آدم مذهبی آراسته باشیم و در شان یک مسلمان نیز رفتار کنیم. همین.

حُسن ختام: امام صادق علیهالسلام:
کُونُوا دُعَاةَ النَّاسِ بِأَعْمَالِکُمْ، وَ لَا تَکُونُوا دُعَاةً بِأَلْسِنَتِکُمْ:
مردم را با عملتان دعوت کنید، نه با زبانتان!