حقوق بازنشستگیاش را گرفت. از خوشحالی میخواست دستگاه ایتیام را در آغوش بگیرد. حقوق پارسالش ۱۳ میلیون بود که با سخاوتمندی و دست و دلبازی دولت نزدیک چهل درصد افزایش یافته و به هجده میلیون تومان رسیده بود. چون سه فرزند داشت پنج میلیون کالابرگ و نزدیک به دو میلیون هم یارانه میگرفت. سر جمع دریافتیاش حالا به حوالی ۲۵ میلیون میرسید که پول کمی نبود!
همسرش گفته بود وقتی حقوقش را میگیرد چند تا مرغ بخرد. به مرغفروشی رفت. مرغهای پشت ویترین درشت بودند. بادی به غبغبش انداخت و از فروشنده خواست که دو مرغ برایش وزن کند. فروشنده دو مرغ را داخل نایلونی انداخت و روی ترازو گذاشت. وزن مرغها شش کیلو و خردهای شد و قیمت هر کیلو روی ترازو ۳۳۰ هزار تومان درج شده بود. خبر مبنی بر واقعی شدن قیمت مرغ که روز قبل در جایی خوانده بود را به طور تمام و کمال حس کرد! کارتش را به فروشنده داد. وقتی دید دو میلیون از دریافتی ماهش به همین راحتی پرید، ته دلش لرزید. با خودش حساب کرد من با کل دریافتی ماهانهام فقط میتوانم ۲۵ مرغ درشت بخرم. هر مرغ چهار تکه می شود. دو سینه و دو ران. ما پنج نفر هستیم. اگر هر روز فقط یک وعده غذا و آن هم فقط یک تکّه مرغ بخوریم، در سی روز به ۱۵۰ تکّه مرغ نیاز دادیم. در حالیکه ۲۵ عدد مرغ فقط ۱۰۰ تکّه میشود. روی تقسیم مرغ به قطعات بیشتر و به شمار آوردن بالها و گردن آنها هم لختی اندیشید. یک لحظه احساس کرد ته دلش خالی شده است. با اینکه هوا چندان گرم نبود، خیس عرق شد.
به نشخوارهای فکریاش ادامه داد. من که نمیتوانم کل این ۲۵ میلیون را مرغ بخرم. من اصلاً دیگر نباید مرغ بخرم. باید به همسرم بگویم قید سختگیریاش برای خورد و خوراک و مخصوصاً مرغ را بزند. اینکه نمیشود. او هم حتماً خواهد گفت قید گوشت ماهی و گوشت قرمز را که چند ساله زدهایم، قید گوشت مرغ را هم بزنیم؟ راست هم میگوید. نمیشود قید زندگی را که کلاً زد. کرایه خانه، اقساط وامها، هزینه تحصیل و رخت و لباس بچهها چه میشود؟ مسافرت که هیچی تا سر خیابان هم نمیتوانیم برویم یک بستنی بخوریم و برگردیم. این کار دیگر یک کار لاکچری به حساب میآید! یعنی روزی یک تکّه مرغ هم نمیتوانیم بخوریم؟ اگر میتوانستیم هم مگر میشد یک نفر را با فقط روزی یک تکّه مرغ سیر نگه داشت؟ میوه و لبنیات و حبوبات چه میشود؟ میوه؟ کدام میوه؟ گوجه سبز میلیونی و موز کیلویی چند صد هزارتومان؟ فقط باید هندوانه بخوریم که آن هم از صدقه سر جنگ نتوانستند صادر کنند و قیمتش به نسبت سایر میوهها بهتر است. اگر بچههایم هوس یک سیخ کباب یا یک سیخ جگر بکنند چه؟ من در خرجهای ضروریام ماندهام، چه برسد به این خرجهای ویارانه و هوسمآبانه!
یک لحظه احساس کرد ستوان فقراتش زیر خط فقر شکسته است. تیری در مهرههای کمرش پیچید. خودگویههای پراکندهاش همچنان ادامه یافت. تو خرج خورد و خوراک بخور نمیرمان ماندهام. حتی نمیتوانم موتور خرابم را تعمیر کنم چه برسد به خرید یک موتور نو یا خرید خودرو و خانه؟ قیمت خیلی از کالاها از جمله خودرو و خانه فقط در عرض دو ماه تا پنجاه درصد بلکه بیشتر گران شده است! توقع زیادی است که پدرشان یک پراید مدل پایین داشته باشد؟ آن هم الان چند صد میلیون پولش است. بچههایم اگر بزرگتر شده، عاشق شدند و خواستند ازدواج کنند چه؟ با چه پولی جهیزیه بخرم؟ با چه پولی کمکشان کنم؟ با چه پولی برایشان مراسم بگیرم؟ خودم با همین رخت و لباس کهنه میسازم، اگر همسرم و فرزندانم بعد از دو سه سال، رخت و لباس نو بخواهند چه؟ اگر یک بیماری لاعلاج و پرخرج به جان یکیمان بیفتد مخارجش را از کجا بیاورم؟
سینهاش ناگهان تیر کشید. مثل اینکه کسی با خنجر به سینهاش زده باشد. کل زندگیاش از کودکی تا آن روز همچون فیلمی با سرعت بالا در ذهنش مرور شد.
هفتهی پیش که به قبرستان رفته بود تا برای امواتش فاتحه بخواند، روی چند تا از سنگ قبرها را خوانده بود و فهمیده بود که از خیلی از کسانی که میشناخت بیشتر عمر کرده است و عمر نه چندان زیاد خود را عمر زیادی پنداشته بود.
از بالا مردم را میدید که دور پیکرش جمع شدهاند. یک نفر که معلوم بود مهارتی ندارد سعی کرد با ماساژ قلبش را احیا کند ولی فقط توانست قفسهی سینهاش را بشکند. هم میترسید و هم احساس سبکی میکرد. یک لحظه همهی فکرهایش پرکشیدند و دیگر تنها چیزی که برایش مهم بود آن مرغهای میلیونی داخل کیسه بودند که کمکم در لابلای جمعیت و مهی غلیظ گم میشدند!

