چند وقت است اشتراک سایت نوار را خریدهام. حساب کردم تازه با تخفیف روزی دوهزار و خردهای تومان باید چیزی گوش بدهم تا هزینهی اشتراک توی پاچهام نرفته باشد! قبل از عضویت هر وقت میخواستم یک کتاب درست و درمان را به صورت صوتی گوش بدهم، جستجوهایم به سایت نوار ختم میشد. اما حالا که اشتراک دارم نمیدانم چه کتابهایی را میخواستم گوش بدهم. و هر روز حرص میخورم که پولی معادل قیمت یک نان با آرد یارانهای را هدر دادهام و هیچ غذایی به روحم نرساندهام. نانی که گرسنهای را سیر میکند. (لطفاً اگر کتاب صوتی به دردبخوری سراغ دارید، نامش را برایم بنویسید.)
القصه همین بنده که برای دو هزار تومان حرص میخورم در یکسال اخیر، به انواع و اقسام مختلف چند صد میلیون تومان سرم کلاه رفته است. و الان در عین واحد برای چند شکایت به دادگاه میروم و میآیم. تنها فایدهی کلاههایی که سرم رفت این بود که پایم برای اولینبار به دادگاه باز شد و تفاوت دادگاه و آقای قاضی داخل سریال آقای قاضی را با دادگاهها و آقای قاضیهای واقعی، با گوشت و پوست و استخوانم احساس کردم.
چه تفاوتی؟! به هر ارباب رجوعی، زمان خاصی را برای حضور در دادگاه اختصاص میدهند. ابلاغ این زمان را با پیامک اعلام میکنند. تا الان حتی یکبار هم موفق نشدم در زمانی که به بنده اختصاص دادهاند، به محضر آقای قاضی شرفیاب شوم. یکبار میگویند باید صبر کنی چون یکی از دوستان آقای قاضی داخل است! بار دیگر میگویند باید صبر کنی توضیح خاصی هم نمیدهند. یعنی همین که است و چارهای نداری جز اینکه صبر کنی. گاهی هم که آقای قاضی، خیلی منظم تشریف دارد. پنج دقیقه را به یک پرونده اختصاص میدهد و بعد نیم ساعت استراحت کرده و نفس تازه میکند تا برای رسیدگی به پروندهی بعدی آماده شود.
بد نیست بدانید: در یکی از آن پنج دقیقهها، آقای قاضی پنج بار پاچهام را گرفت. چرا؟! تا دهان باز میکردم که دربارهی شکایتم حرفی بزنم میگفت من از تو چیزی پرسیدم؟ چرا وقت منرا میگیری؟ منهم وقتی میخواستم از دادگاه خارج شوم به او گفتم میدانم وقت شما خیلی ارزش دارد و وقت ما عمله اکرهها هیچ ارزشی ندارد، ولی اجازه بدهید حداقل در حد ده ثانیه حرف بزنم تا بهتر متوجه قضیه بشوید. باز هم نگذاشت و گفت وقت مرا نگیر! این دادگاهها و آقای قاضیها را مقایسه کنید با دادگاه و آقای قاضی داخل سریال! راستی هیچ احدی به جز شاکی و متهم اجازهی ورود به دادگاه را ندارند. هیچ جعفری هم کنار قاضی ننشسته است که بعد از اتمام جلسهی دادگاه به مردم بگوید تشریف ببرید! هیچ سربازی مثل آسترکی و رستمِ رادی هم نبود که بیاید و برای قاضی خوشمزگی کند!
همان قاضی از خودراضیای که نگذاشت ده ثانیه حرف بزنم حکم را به نفع بنده صادر کرده بود ولی مبلغ شکایت را نهدهم کمتر از مبلغ واقعی نوشته بود! یعنی آدم پرادعا یک صفر کمتر گذاشته بود. سر همین یک صفرِ کمتر مجبور شدم هزار و پانصد کیلومتر از یزد تا تهران بروم و بیایم و دوباره در دفتر قضایی درخواست اصلاح حکم را ثبت کنم. این هم از کار کردنشان!
چند صباحی است بندر شهید رجائی آتش گرفته است و چند ده و شاید حتی چند صد نفر جان باختند و کلّی آدم زخمی، مجروح و مفقودالاثر شدند. نکتهی جالب این است که ما مردم نازنین ایران، این سرزمین شگفتیهای ماندگار!، دیگر به چنین رخدادهایی فاجعهباری عادت کردهایم! رخدادهایی که با ادعاهای حکمرانان ما در میزان توانمندیهای کشور و با نوک قله بودنمان جور در نمیآید و از زمین تا آسمان فرق دارد.
اصلاً چرا باید چنین اتفاقات تلخی بیفتند؟ چرا همیشه این کارگرهای بینوا هستند که قربانی میشوند؟ آیا ماجرای این انفجار شبیه به انفجار پیجرها در لبنان نبود؟ چرا با مردم صادق نیستید؟ چرا نمیگویید به ما حمله شده است؟ میترسید مردم طلب وعدهی صادق ۴ بکنند که تا الان وعدهی صادق ۳ اش کاذب از آب درآمده است؟!
تصویر آتشنشانی را دیدم که در دل آتش مشغول خاموش کردن آتش است. زیر تصویر نوشته بودند قهرمان واقعی اینانند و از این حرفهایی که همیشه میزنند! چقدر قشنگ از دل لجنترین و کثیفترین اتفاقات تاریخ کشور، لالههای واژگون زیبا میرویانند! پس نتیجهی فشلیشان میشود قهرمان شدن ماموران آتشنشانی؟ چقدر جالب! چقدر زیرکانه!
پ.ن: اسم یادداشت را گذاشتم زرِ مفت تا اگر یک نفر آمد و گفت که زِر مفت زدهای، بگویم شما درست میگویید و حق با شماست. خودم هم که گفتم زرِ مفت زدهام! هر چه حرف قشنگ، مال شما، هر چه زرِ مفت، مال بنده!
حُسن ختام: تا موقعی که فقط نوک کوه یخ را ببینیم و از عمق آنها غافل باشیم همین آش است و همین کاسه! در تحلیلهایمان سطح مسائل را به جای عمق آنها به مردم قالب میکنیم. چرا؟ چون مطرح کردن عمق آنها به صلاح صندلی حضرات نیست. پس سانسورشان میکنیم. شاید روزی روزگاری، غواصان زبدهی تاریخ به اکتشاف اعماق این مسائل بپردازند و به مردمی بگویند که دیگر ما نیستیم و چند نسل بعد از ما خواهند آمد!
