اوژن یونسکو نمایشنامه‌ای به نام "کرگدن" دارد. موضوع نمایشنامه این است که در شهری کوچک و معمولی، ناگهان کرگدن‌هایی ظاهر می‌شوند که شروع به دویدن در خیابان‌ها می‌کنند. و به‌تدریج، مردم شهر یکی‌یکی به کرگدن تبدیل می‌شوند. به این صورت که مردم نمی‌خواهند از جماعت جا بمانند و همه می‌خواهند همرنگ جماعت شده و کرگدن شوند. جالب است که برای کرگدن شدن توجیهات عقلانی هم می‌آورند. بعضی که در ابتدا با تعجب زیاد ایراد می‌گیرند که حتی فلانی و فلانی هم تصمیم گرفتند کرگدن شوند خود نیز در نهایت تصمیم به کرگدن بودن می‌گیرند!
و حالا چرا مردم تبدیل به کرگدن می‌شوند؟ کرگدن حیوانی‌ست دارای طول، ضخامت و قطر که قدرت زیادی دارد. در این نمایشنامه کرگدن، نماد نیروی کور جمعی است که بدون فکر و تأمل از روی دیگران رد می‌شوند.
تبدیل آدم‌ها به کرگدن یعنی: انسان‌هایی که دیگر فکر نمی‌کنند و فقط تابع محض بقیه‌اند، با قدرت جمعی خود، عقل را زیر پا می‌گذارند. در شهری که این نمایشنامه در آن اتفاق می‌افتد فقط یک نفر به نام "برنژه" علی‌رغم ترس و تردید، ایستادگی می‌کند. همرنگ جماعت نشده و کرگدن نمی‌شود و انسان باقی می‌ماند! او در انتهای نمایشنامه چنین می‌گوید: «نمی‌تونم باهاشون برم، نمی‌خوام. من انسانم. انسان می‌مونم!»
حالا چرا اسم یادداشت را خوک گذاشتی؟!
خوک نماد بی‌شرمی، بی‌عفتی، شهوت‌طلبی، شکم‌پرستی، بی‌پروایی و ناپاکی اخلاقی است. اگر سواد و قلم اوژن یونسکو را داشتم نمایشنامه‌ای به نام "خوک" می‌نوشتم. چند خوک را در میان شهر نشان می‌دادم که بی‌پروا در حال رابطه‌ی جنسی و رفتارهای ولنگارانه هستند و مردمانی که ابتدا از تماشای این صحنه از در سرزنش آن‌ها برمی‌آیند ولی اوضاع را جوری پیش می‌بردم که همان مردمان و حتی خرمذهبی‌های شهر نیز با توجیه عقلانی یکی‌یکی تبدیل به همان خوک‌های بی‌پروا می‌شوند!
چرا؟ چون در سرزمینی که همه خوک شده‌اند، انسان از انسان بودن خجالت می‌کشد! و من و شما آیا می‌توانیم مانند برنژه تا آخر نمایشنامه ایستادگی کرده و انسان بمانیم یا ما نیز به خوک تبدیل خواهیم شد؟!
پ.ن:
به قول خانم اشرفی در زیر سایه‌ی مسئولین نئولیبرال و خواص و معمم‌های وفاقیِ به اصطلاح صورتی و خوش‌خیالانِ توجیه‌گر، از بی‌حجابی عبور کرده و به عریانی می‌رسیم!
منبع فایل صوتی ابتدای متن:
فایل صوتی داخل مرکز توموتراپی ضبط شد. پس اگر صدای باز و بسته‌شدن در و یا صداهای اضافی دیگری داخلش بود، به بزرگی خودتان ببخشید.
دو یادداشت مرتبط:
