مقدمه:
خوشحالم که پسرم حسین یا همان فرزندم که به او بچهفیلسوف میگفتم و دربارهاش در ویرگول مینوشتم از اسفند پارسال شروع به خاطرهنویسی کرد و همچنان به این کار ادامه میدهد. بگذریم که این خاطرهنویسیهایش گاهی دردسر میشود.
یکی اینکه اگر چند روزش بدون حواشی و جذابیت و اتفاق طی شود اعتراض میکند که من روزهایم تکراری شده و خاطرهای برای نوشتن ندارم و اصرار میکند که مثلاً وقتی مادرم را برای پرتودرمانی میبرم او را هم ببرم تا روزش از تکرار در بیاید و خاطرهای برای نوشتن پیدا کند! و دیگر اینکه حتماً این خاطرهها را باید بگذارد دقایق آخری که چراغها را میخواهیم خاموش کنیم و بخوابیم، بنویسد.
اینها را گفتم که برسم به حسرت ننوشتن منظم خاطرات تلخ و شیرین دورههای مختلف زندگیام و خاصه دوران کودکی و نوجوانیام. شما اگر کودک و نوجوان هستید و این یادداشت را میخوانید از همین فردا دفترچهای برای خاطرهنویسی کنار بگذارید و نوشتن خاطره را به صورت منظم شروع کنید. این خاطرهها در سالهای آتی زندگیتان ارزشمندترین گنجینههای شما خواهند شد و به بهتر شدن نوشتههای شما در آینده کمک خواهد کرد.
یک خاطره:
ای کاش خاطرهی هر روز را همانروز نوشته بودم و الان برای به یادآوردن نوع درخت داخل یک خاطره اینقدر به ذهنام فشار نمیآوردم. حدسام این است که آن درخت بزرگ، درخت توت بود. وگرنه دلیلی نداشت که اسماعیل برای هیچی به نوک آن درخت بلند و قطور برود. شاید هم درخت گردو بود. چون درخت گردو هم اطراف خانهی ما زیاد بود. شاید اسماعیل برای خودنشانی و جلب توجه به نوک آن درخت رفته بود.
در حال نوشتن خاطره دارم به این فکر میکنم که نکند این خاطره را قبلاً نوشته باشم و یک جایی در لابلای ۱۳۵۱ یادداشت منتشر شدهی قبلیام در ویرگول جاخوش کرده باشد. فکر کنم دربارهاش نوشتهام. حالا تکرارش خالی از لطف نیست.
تیرکمان را با سیم مفتول زخیم و تیرهای یو شکلاش را هم با سیم مسی درست کرده بودم. همهجا همراهم بود. چه جنایتهای ناگفتنی و نانوشتنیای که من با این تیرکمان نکردم. خدا از سر تقصیرات دوران کودکیام و صد البته بزرگسالیام بگذرد!
صدای خشخش برگها را که شنیدم متوجه کسی در بالای درخت شدم. سرم را بالا گرفتم. آفتاب داخل چشمانم افتاد. دستم را جلوی پیشانیام گرفته و سایه کردم. اسماعیل بود. پسر محمد دراز.
ناگهان کرمام گرفت و به اسماعیل گیر دادم که: "یا بیا پایین یا با این تیرکمان میزنمات." اسماعیل نیشخندی زد و گفت" "اگر تخم داری و از آنجا میتوانی مرا بزنی، بزن!"
سرش را هم به طرف پایین و رو به من گرفت. به سمت سایهی درخت رفتم. تیر را داخل کش گذاشتم و تا جایی که میشد کش را کشیدم و پیشانی اسماعیل را نشانه رفتم و شلیک کردم. صدای جیغ نگذاشت بفهمام تیر به کجا خورده. پا گذاشتم به فرار.
چیزی نگذاشت که صدای برخورد مشت و لگد به در خانهمان را شنیدم. داخل اتاق رو به حیاط خانه قایم شده بودم و از لای پرده بیرون را رصد میکردم. به محض باز شدن در، مادر اسماعیل را از لای در دیدم. مادر اسماعیل بیتاب بود که داخل حیاط شود ولی صبر کرد تا مادرم (ای مادر! مادر! مادر!) به دم در برسد. مادرم در را که باز کرد هم مادر اسماعیل را دیدم که جیغ و بیداد میکرد، هم اسماعیل گریان که تمام پهنهی صورتاش را خون گرفته بود. زهرهام ترکید. یا خدا! تیر کجایاش خورده؟ نکند کور شده باشد؟ بالاخره مادرم با این وعده که وقتی پدرش آمد میگویم به حساباش برسد وآدماش کند، راضیشان کرد که بروند.
یادم است که آنروز چیزی نگذشت که پدرم آمد و خبر را از زبان مادرم شنید. پدرم غضب کرده بود که خونم را بریزد. گفتم چهکنم؟ چهنکنم؟ سریع و از روی مصلحت نماز بستم. پدرم که در اتاق را باز کرد و مرا روی سجاده و در حال نماز دید گفت فلانفلانشده حالا نمازِ اولوقتخوان شدهای آره؟!
و یادم نیست که دیگر چه شد. حتی یادم نمیآید که آنروز بالاخره پدرم به حسابم رسید یا نه ولی تردیدی ندارم که نتوانست آدمام کند. حتی بعد از آن هم نتوانست و در انجام این ماموریت شکست خورد.
و چه عذاب وجدانی بود تماشای اسماعیل به همراه همسر و فرزندانش وقتی یک یو روی پیشانیاش خالکوبی شده است!

کتاب پیشنهادی:
پیشنهاد میکنم این کتاب را بخوانید یا گوش دهید. این کتاب کلی ایدهی بکر و در دسترس برای نوشتن به شما میدهد.
فیلم پیشنهادی:
احتمالاً دیده باشید. ولی اگر هنوز ندیدهاید و اهل نوستالژی و خاطرهبازی هستید، از دستاش ندهید.
حال مادرم چطور است؟
ممنونم که حال مادرم را در نظرها میپرسید. 🙏⚘
به لطف پروردگار و با دعای خیر شما دوستان عزیز هنوز سایهی مادر بر سرم است و از عطر نفسهایش محظوظام. دعا میکنم انشاءالله همیشه در کنار خانواده و عشقهای زندگیتان، سالم و سربلند و عزیز باشید. 🤲
پن.ن:
شاید برای مدتی از خاطرات قدیمی و احوالات روزانهام که روزی خاطرات گذشته خواهند شد، بنویسم.