حوثیها با کمترین امکانات و با بیشترین دلاوری و رشادت، سالهاست با عربستان درگیرند؛ همان عربستانی که نه از نظر پول و سلاح و تجهیزات با آنها قابل مقایسه است و نه از نظر پشتیبانی نظامی. با این حال حوثیها هر وقت بتوانند ضربهای میزنند، فیلمش را هم میگیرند و با همان شور و شعفی که آدم بعد از زدن گل دقیقهی نود به تیم رقیب فیلم میگیرد، برای ایرانیها میفرستند که: «نگران نباشید، ما هوایتان را داریم.»
ما هم لابد باید احساس غرور کنیم که بالاخره یک عده آن طرف دنیا هستند که در میان این همه گرفتاری، یادشان هست ایران تنها نماند.
بعد خبرنگار India Today از رئیسجمهور فهیم ما میپرسد: «در حال حاضر شما با عربستان در جنگ هستید؟ حملاتی از سوی حوثیها در حال انجام است...»
و رئیسجمهور پاسخ میدهد:
«ما با عربستان در جنگ نیستیم و حوثیها مسائل خودشان را دارند.»
همین. واقعاً دست مریزاد!
نه از مقاومت خبری است، نه از همپیمانی، نه از جبههای که قرار بود یکپارچه باشد، نه حتی از آن ادبیات پرطمطراقی که سالهاست دربارهی «محور مقاومت» میشنویم. ظاهراً حوثیها هم مثل بعضی از فامیلهای دور هستند؛ تا وقتی مهمانی است و عکس یادگاری لازم داریم، جزو خانوادهاند، اما وقتی پای قبض و خسارت و مسئولیت وسط میآید، «مسائل خودشان را دارند»!
البته شاید از نظر حقوقی و دیپلماتیک بتوان کمی از این جمله دفاع کرد. ایران با عربستان رسماً در جنگ نیست و حوثیها هم یک بازیگر مستقل یمنی هستند. مسئله اما جای دیگری است. مسئله این است که اگر قرار است از «جبههی مقاومت» حرف بزنیم، چرا درست در جایی که یک خبرنگار خارجی فرصت را فراهم کرده تا تصویر این جبهه را به جهان نشان بدهیم، خودمان سریعاً مشغول تفکیک اعضای خانواده میشویم؟
و راستش را بخواهید، بعد از شنیدن این جمله، آدم ناگهان به این فکر میکند که شاید این فقط یک جملهی اتفاقی نبوده؛ شاید رویکرد دولت پزشکیان از همان ابتدا همین بوده و فقط تا امروز اینقدر صریح به زبان نیامده بود.
یعنی اگر بخواهیم این رویکرد را به زبان طنز ترجمه کنیم، شاید چیزی شبیه این باشد:
فلسطینیها مسائل خودشان را دارند.
لبنانیها مسائل خودشان را دارند.
حشدالشعبی مسائل خودش را دارد.
حوثیها مسائل خودشان را دارند.
و ما هم مسائل خودمان را داریم!
چه جبههی مقاومت باشکوهی! جبههی مقاومت مطلوب غربگدایان ایران!
آن روز که همهی اعضای جبههی مقاومت یک مسئلهی واحد داشتند، کمترین مسئلهها را داشتند؛ و حالا که به زعم رئیسجمهور ایران هر عضو جبههی مقاومت مسئلهی خودش را دارد، مسئله از سر و کول همهشان بالا میرود. مخصوصاً از سر و کول ایران که رهبری جبههی مقاومت را به عهده داشت.
هرکس در جبهه ایستاده، ولی ظاهراً هرکس برای خودش. هرکس با دشمن درگیر است، اما مسئولیتش هم برای خودش. ما هم از این طرف، با کمال آرامش مسائل خودمان را داریم و اگر کسی پرسید پس آن «محور مقاومت» چه شد، احتمالاً باید پاسخ بدهیم: محور سر جایش هست، فقط اعضایش هرکدام مشغول مسائل خودشان هستند!
سالهاست به ما گفتهاند اینها یک جبههاند؛ از لبنان تا فلسطین و یمن و عراق، هرکدام در نقطهای ایستادهاند و دشمن مشترک دارند. حالا یک خبرنگار خارجی سؤال میکند و ناگهان معلوم میشود هرکس برای خودش زندگی میکند و «مسائل خودش را دارد».
حوثیها احتمالاً از شنیدن این جمله خیلی خوشحال شدهاند. تصور کنید کسی با کمترین امکانات مقابل یکی از ثروتمندترین کشورهای منطقه ایستاده، خطر و هزینه میدهد و بعد از آن طرف میشنود: «ببخشید، ما با عربستان جنگ نداریم؛ شما مسائل خودتان را دارید.»
آدم اگر جای حوثیها باشد، احتمالاً به محض شنیدن این جمله از دهان رئیسجمهور ایران، سر به سجده میگذارد و نماز شکر میخواند که در کشور خودش چنین مسئولی ندارد؛ مسئولی که درست در لحظهای که باید اقتدار و یکپارچگی جبههی مقاومت را به رخ آمریکا و اسرائیل بکشد، میگوید: «ایرانیها مسائل خودشان را دارند!»
حالا فرض کنیم باسوادترین و دکترترین رئیسجمهور ادوار تاریخ ایران میخواست هم مسئولیت جنگ با عربستان را از ایران دور کند، هم از حوثیها حمایت مستقیم و رسمی نشان ندهد. مگر نمیشد همان حرف را طوری زد که هم دیپلماسی حفظ شود و هم اقتدار جبههی مقاومت به نمایش گذاشته شود؟
مثلاً میشد گفت:
«ایران با عربستان در جنگ نیست؛ اما جبههی مقاومت یک جبههی واحد در برابر تجاوز و اشغالگری است. هر عضو آن بر اساس شرایط و منافع خود تصمیم میگیرد و آمریکا و اسرائیل باید بدانند که نمیتوانند با فشار بر یک عضو، دیگر اعضا را از میدان خارج کنند.»
این جمله چه چیزی را عوض میکرد؟
هیچ مسئولیت حقوقی تازهای برای ایران ایجاد نمیکرد. نمیگفت ایران به عربستان حمله کرده. نمیگفت حوثیها از تهران دستور میگیرند. حتی استقلال تصمیمگیری آنها را هم زیر سؤال نمیبرد. فقط یک پیام روشن داشت: اگر با یکی از اعضای این جبهه درگیر شدید، تصور نکنید بقیه تماشاگر نشستهاند.
اما ما چه گفتیم؟
«حوثیها مسائل خودشان را دارند.»
گاهی یک جمله آنقدر کوچک است که روی کاغذ هیچ اهمیتی ندارد، اما وقتی از دهان رئیسجمهور یک کشور بیرون میآید، ناگهان اندازهی یک بیانیهی سیاست خارجی میشود.
و اینجا همان جایی است که آدم دلش میخواهد از رئیسجمهور محترم بپرسد: آقای پزشکیان، ما بالاخره یک «جبههی مقاومت» داریم یا یک مجموعه آدم که هرکدام گرفتار «مسائل خودشان» هستند؟
اگر دومی است، تکلیف آن همه «محور» و «جبهه» و «وحدت» و «دشمن مشترک» چیست؟
و اگر اولی است، چرا درست وقتی آمریکا و اسرائیل آن طرف میز نشستهاند و دارند گوش میدهند، ما خودمان با صدای بلند اعلام میکنیم:
«نگران نباشید؛ حوثیها مسائل خودشان را دارند!»
گاهی لازم نیست موشک شلیک کنیم تا اقتدارمان را نشان بدهیم؛ کافی است بلد باشیم وقتی فرصت حرف زدن داریم، حرف قدرتمندانهای بزنیم. همین.

حُسن ختام:
