بعضی چیزها کهنه نمیشوند؛ فقط قدیمی میشوند. مثل یک تویوتا کرونای مدل ۱۹۷۷ که اگر وسط خیابانهای پر از ماشینهای جدید، سریع، براق و مدرن حرکت کند، شاید خیلیها حتی نگاهش هم نکنند. شاید بگویند: «این دیگر چیست؟ چرا رانندهاش این لکنته را عوض نمیکند؟!»
اما کسی که بوی بنزین و آهن قدیمی را بفهمد، کسی که صدای آرامبخشِ موتورش را بشناسد، میایستد، نگاه میکند و لبخندی معنادار میزند. حرفهای من هم همینطورند. آخر دیگر چه کسی دربارهی پیرمرد کتاب «بادها»ی ماریو بارگاس یوسا مینویسد که پُشت سر هم تلنگش در میرفت؟!
من بلد نیستم همیشه با سرعتِ زمانه حرکت کنم. بلد نیستم هر جملهام را طوری رنگ کنم که همهپسند باشد. بعضی حرفهایم شاید شبیه ماشینهای قدیمی باشند؛ ساده، بیزرقوبرق، کمی غبارگرفته، اما هنوز حرکت میکنند و توجه اهلش را برمیانگیزند.
حرفهایی که از دل آمدهاند، همیشه مشتری عمومی ندارند. هر کسی دنبالشان نمیگردد. همانطور که هر کسی دنبال یک خودروی کلاسیک نیست. یکی دنبال آپشن است، یکی دنبال ظاهر، یکی دنبال چیزی که همه تحسینش کنند. اما یکی هم هست که هنوز به دنبال اصالت میگردد. دنبال چیزی که سالها کار کرده باشد، سرما و گرما چشیده باشد، خط و خش دیده باشد، اما هنوز جان داشته باشد. برای همین دیگر از کم بودن مخاطب بعضی حرفهایم ناراحت نمیشوم. هر حرفی برای همه ساخته نشده است. بعضی نوشتهها مثل آهنگهای قدیمیاند؛ باید کسی پیدا شود که خاطرهای با آنها داشته باشد. باید کسی باشد که وقتی میخواندشان، از کنارشان بیتفاوت نگذرد؛ مکثی کند و با خودش بگوید: «این حرفها بوی سالها زندگیِ زیسته میدهند.»
حرفهای من شاید بیش از هر چیز شبیه یک تویوتای کرونای مدل ۱۹۷۷ باشند؛ نه برای نمایش در ویترین، نه برای مسابقه دادن با ماشینهای جدید و پُر آپشن، فقط برای کسی که هنوز ارزش یک چیز قدیمی و سالم را میداند. قرار هم نیست همه عاشقشان شوند. فقط کافی است روزی کسی از کنارشان رد شود که هنوز فرقِ «قدیمی و اصیل» را با «کهنه و منسوخشده» میفهمد.
