جیز!

کودک که بودم وقتی نزدیک آتش یا پریز برق می‌شدم مادرم می‌گفت جیز است. با خودم می‌گفتم بزرگ که شوم دیگر کسی به من جیز نخواهد گفت. بزرگ که شدم فهمیدم آرزوی محالی در ذهن کودکانه‌ام می‌پروراندم. هر چه بزرگتر شدم، هم بر تعداد کسانی‌که جیز می‌گفتند افزوده شد، هم بر تعداد جیزها!

همین امروز دوبار یادداشتی نوشتم که با جیز گفتن سایت ویرگول روبرو شدم. درباره‌ی یادداشت اول کمی حق می‌دهم ولی درباره‌ی یادداشت دوم واقعاً مانده‌ام که چرا با جیز ویرگول مواجه شدم. البته شاید ویرگول هم تقصیری ندارد و کسانی وجود دارند که به ویرگول گفته‌اند، نوشتن از این چیزها جیز است.

و عجبا که جیزها گاهی جابجا می‌شوند. امکان دارد چیزی که دیروز عادی بوده، امروز جیز شود. مثل نوشتن نظر در زیر پُست‌های ویرگول. برعکس آن هم مقدور است. یعنی امکان دارد چیزی که دیروز با جیز مواجه می‌شده امروز مورد استقبال نیز قرار بگیرد. نمی‌دانم چگونه مثال بزنم که با جیز سه‌باره‌ی ویرگول مواجه نشوم! مثلاً چیزی که تا مدتی پیش با جیز قانون روبه رو می‌شد، با این که همچنان از نظر قانون کشور جیز است، در تجمعات شبانه‌ی اخیر مورد استقبال خاص خبرنگاران تلویزیون نیز قرار می‌گیرد.

به امید روزی که کشورمان به حدّی از بلوغ برسد که نوشتن از زخم‌ها و دردهایی که با آن‌ها دست و پنجه نرم می‌کنیم و حرف زدن از واقعیت‌های ملموس زمانه‌مان با جیز گفتن کسی روبه‌رو نشود.

به امید روزی‌که جیزها بیشتر از این‌که سلیقه‌ای و از روی هوا و هوس اعمال شوند، در چارچوبی عاقلانه و عادلانه اعمال شوند.

به امید آن‌که کسی که خاکروبه‌ها را در زیر فرش پنهان می‌کند با جیز مواجه شود نه آن کسی که سعی دارد خانه را از شرّ خاکروبه‌ها خلاص کند.