گاهی به این فکر میکنم که هیچ نیازی در دنیا با نیازِ مشابه دیگری برطرف نمیشود. دو نیازمند به یک چیز اگر به هم برسند، نمیتوانند دردی از هم دوا کنند. دو نیازمند به غذا اگر به هم برسند، باز هم گرسنهاند. دو بیپول اگر به هم برسند، ثروتمند نمیشوند. دو بیخانمان اگر به هم برسند، سقفی روی سرشان سبز نمیشود. اما جایی است که این معادله فرق میکند. جایی که دو نیازمندِ به محبّت به هم میرسند. محبت تنها نیازی است که وقتی دو نیازمندِ آن به هم میرسند، هر دو بینیاز میشوند. اسم این رسیدن را ازدواج نهادهاند.
یک پسر که دلش تکیهگاه میخواهد، یک دختر که جانش پناه میطلبد. هر دو در تنهایی و خلوت تشنهاند، اما در وصلت با یکدیگر، سیراب میشوند.

و متاسفانه، روزگار طوری شده که امروز دو بیپول، دو گرسنه، یا دو بیخانمان راحتتر به هم میرسند تا دو دلِ تشنهی محبت. چراکه دو دلِ نیازمندِ به محبت، پیش از رسیدن امن و امان به یکدیگر باید از هزار مانع عبور کنند. همین موانع باعث شده دو تشنهی محبت، نیاز خود را سرکوب کنند و یا از راههای ناامن و پرمخاطره نسبت به رفع آن اقدام کنند.

یادداشتهای مرتبط:
یادداشت پیشین: