از اول ذیقعده تا ماه محرم، شنبهها خانهی همسایهمان مراسم روضه برپاست. در یکی از این شنبهها، حاجآقا در سخنرانی قبل از روضه، به حضار تشر زد که بیایید اینقدر همدیگر را ناامید نکنیم. به همدیگر که میرسیم، فقط از گرانی، تورم و بیکاری و قطعی برق و خبرهای بد و منفی ایران و جهان برای همدیگر نگوییم. به هم حرفهای امیدوارکننده بزنیم و قسعلیهذا... .
موقع شنیدن این حرفها رگهای گردنم از عصبانیت ورم کرده بود. اگر به خاطر رودربایستی با همسایه و ترس از به هم ریختن مجلس نبود به حاجآقا میگفتم که آشیخ! به جای این حرفها بروید پژوهش (البته میدانم که این کلمه خیلی با مسلک اکثر شما حوزویان جور در نمیآید) کنید که با امید مردم چه کردید یا چه کردند که بوی نا و کپک گرفته است؟! با روزگار و زمانهی ما چه کردید یا چه کردند که حرفزدن از امید، برای خیلی از مردم، مخصوصاً جوانانی که باید مظهر امید و شور و شوق و حرکت باشند، به امری مبتذل و حالبههمزن بدل شده است؟!
همانطور که پولی که در دست مردم است پشتوانهی طلا میخواهد، وگرنه به خلق نقدینگی و افزایش تورم میانجامد و فاجعهی اقتصادی میآفریند. حرف زدن از امید نیز اگر پشتوانهای در کار نباشد، ژاژ خاییدن و یاوهسرایی کردنی بیش نیست و عواقبی کمتر از یک فاجعه ندارد.
در دیوار بلندِ بیرونی خانهی قدیمی همان همسایهی روضهبگیرمان، سوراخهایی به فاصله یک متر و نیم از زمین وجود دارد. داخل این سوراخها یک تکّه چوب به صورت عمودی یا افقی وجود دارد. همیشه برایم سوال بود که کاربرد این سوراخها و این چوبها چیست. بالاخره روزی از پیرمرد همسایهمان پرسیدم و او گفت وقتی من بچه بودم و پدرم صاحب این خانه بود، مهمانها سوار بر خر، اسب و گاهی حتی سوار بر گاو به خانهمان میآمدند و قبل از ورود به خانه، حیوانشان را با یک بند به چوب داخل این سوراخ میبستند و با خیال راحت به داخل خانه میرفتند.
آشیخ! بنده هم به شدت با شما موافقم. باید امیدوار بود. اما باید افسار این امید را مانند افسار خر، اسب و گاو به یک چیزی ببندیم تا از دستمان در نرود یا خیر؟! افسار امیدمان را به چه چیزی ببندیم؟ به رونق اقتصادمان؟ به ثبات قیمت کالاهایمان؟ به ده_بیست درصد افزایش حقوقمان در مقابل تورم پنجاه_شصت درصدی؟ به نظام فشل آموزشیمان؟ به اشتغال جوانانمان؟ به عدالت پیادهشده در کشورمان؟ به فضای مجازی با در و پیکرمان؟ به جوانان مجرد و از سن ازدواج گذشتهمان؟ به مردم خوشحال و پُرنشاطمان؟ به مسئولین صادق، خوشفکر، پاکدست، پرتلاش، با اراده و با پشتکارمان؟ به جامعهی یکپارچه و ید واحدهمان؟ به چه چیزی؟ شما بفرمایید تا ما ببندیم!

پ.ن:
موسیقی ابتدای متن شعر الهی سینهای ده آتش افروز از وحشی بافقی با اجرای گروه محراب است.
یادداشت پیشین:
این پیشگویی را به یاد داشته باشید:
حُسن ختام: به نقل از کتاب "ناتمامی" نوشتهی "زهرا عبدی"
امید گاهی تمام حماقتها را معنای متعالی ابلهانهای میبخشد. مثل امید به تغییر چیزهایی که به زبری پوست کرگدن شده و آدمی رویش، به نازکی بلاهتش، کرم میمالد.