روایت واقعی اول:
یادم است سالها پیش روزی یکی از دوستان گفت که شانس آورده در سفرش به شمال در دریا غرق نشده است. با توجه به این که میدانستم شنا بلد است و هر سال چند باری به شمال میرود تا تنی به آب بزند، تعجب کردم. نگذاشت چیزی بپرسم خودش با خنده ادامه داد که وقتی رفته توی دریا چند تا دختر و پسر جوان را دیده که در فاصلهی ده متریاش داشتند شنا و بخند بخند میکردند. نظرش به آنها جلب میشود. آنقدر که وقتی از او فاصله میگیرند تندتر شنا میکند تا به آنها برسد و از کارشان سر دربیاورد. ناگهان به خودش میآید و میبیند خیلی از ساحل فاصله گرفته است. نمیتواند بفهمد کجای دریا است. میگُرخد. در نهایت با توجه به جهت تابش خورشید، به قصد برگشت به ساحل شروع به شناکردن میکند. اما در میانهی راه نفس کم میآورد. استرس میگیرد. دست و پایش دچار انقباض و بدنش خشک میشود. تا مرز غرق شدن پیش میرود. به غلط کردن میافتد. به قول خودش نمیداند چه جوری و با چه نیرویی میتواند خودش را به ساحل برساند و زنده بماند. شاید خدا به خانوادهاش که در ساحل چشمانتظارش بودند رحم کرده است و از عقوبت فضولی جان به در برده است.
روایت واقعی دوم:
پس از دو سال زندگی در شهر تفتِ یزد اعتراف میکنم که در این شهر کوچک فضولهای به مراتب بیشتری نسبت به کرج وجود دارند. چنانچه در خانه باز باشد امکان ندارد رانندهی خودرو و یا موتوری که از روبهروی خانه میگذرند سرش را به سمت خانه نچرخانند و به دنبال دید زدنِ داخل خانه نباشد. من چند باری روی این قضیه شرط بستم و و در اکثر مواقع برنده شدم! مقداری از ماسهای که برای بنایی جلوی خانه خالی کرده بودم به جا مانده بود. ماسهی مانده را کنار دیوار خانه جمع کرده بودم. با این که کوچه به قدری پهن است که سه خودرو بهراحتی میتوانند باهم از کوچه عبور کنند، چند موتور سوار که به قصد فضولی موقع رسیدن به در باز خانه سرشان را داخل خانه کرده بودند زمین خوردند و زخمی شدند! کار به شکایت رسید. خودشان که رویشان نشده بود شاکی شوند، همسایهای که شاهد ماجرا بود شکایت کرد و من هم جواب دادم که اگر یک موتور سوار از این کوچهی ده متری عدل همان یک متر جلوی در خانهی مرا برای عبور انتخاب میکند و زمین میخورد، مشکل فضول بودن خودش است، نه ماسهی جلوی در. نکتهی جالب این است که چند متر آنطرفتر از خانهی ما جلوی خانهای کلّی آجر کهنه تلنبار شده است ولی کسی به آنها برخورد نمیکند و زمین نمیخورد. چرا؟ چون درِ آن خانه که ساکنی ندارد همیشه بسته است و سوژهای برای فضولی و سرچرخانی وجود ندارد. وقتی قضیهی آجرها را به همسایهی معترض گفتم سخن خاصی نتوانست بگوید. چند روز بعد شهرداری آمد و ماسهها را برد. احتمال میدهم همسایهی معترض زمینهی این کار را چیده بود. و جالب آنکه آجرهای تلنبار شدهی جلوی آن خانه همچنان از جایشان تکان نخوردهاند. این فقط نمونهای از فضولیهای غیر مکالمهای بود که شاهد آن بودم. اگر بخواهم از فضولیهای مکالمهای بنویسم باید چند جلد کتاب بنویسم!
اندکی تفکر:
فضولها به قدری روی زندگی ما و تصمیماتی که میگیربم تاثیرگذارند که حتی میتوانند ما را ترور شخصیتی کنند. نقش فضولها روی سرنوشت بچههای ما چقدر است؟ آیا اگر فضولها نباشند فرزندانمان تصمیمات شمردهتر و سنجیدهتری برای آیندهشان نمیگیرند؟ پرسشهای فضولانهای از این قبیل: دخترتان چه کار میکند؟ پسرتان چه کار میکند؟ دانشگاه رفت؟ سربازی رفت؟ عروس شد؟ داماد شد؟ ای کاش مشکل فقط پرسشکردن خشک و خالی بود. گاهی خودشان به این پرسشها پاسخ داده و شروع میکنند به نسخهپیچی. کسانی که خودشان در زندگی شخصی و خصوصی هزار و یک مشکل دارند، سعی میکنند با سرک کشیدن در کنه زندگی ما برای ما و فرزندانمان نسخه بپیچند.
واحد چک و خنثی!
در هر خانه و خانوادهای باید یک واحد چک و خنثی وجود داشته باشد تا هم جلوی فضول بار آمدن اعضای خانواده را بگیرد و هم جلوی فضولیهای دیگران و نفوذ گستاخانهی آنها به حریم خصوصی خانواده را بگیرد. و یادمان نرود که خنثی کردن فضولیهای افراد فضول از خنثی کردن مینهای جنگی به مراتب سختتر است!
دو نکتهای که نباید از آن غافل بمانیم:
یک: باید بتوانیم تفاوت بین فضولی و نصیحتهای مشفقانهی دوستان و عزیزان را تشخیص بدهیم.
دو: شروط انجام فریضهی "امر به معروف و نهی از منکر" به گونهای است که ساحت این امر واجب را از فضولی و دخالت در زندگی خصوصی مردم، دور نگه میدارد.
کتابی که کمک میکند اگر فضولیم دست از فضولی برداریم و جلوی فضولی بقیه نیز بایستیم:

پ.ن:
دوستان میتوانند زیر پُستهایم نظر بدهند ولی بنده امکان پاسخ دادن به نظرها را ندارم. برای پاسخ به نظرهای زیر پُست دیروز (خرسهای رقصان) یادداشتی جداگانه نوشتم که ویرگول گفت انتشارش جیز است. ویرگول جان! چگونه درجِ هرگونه نظر در زیر پُست بنده جیز نیست ولی دادنِ هرگونه پاسخی به آنها جیز است؟ این عدم امکان پاسخگویی خیلی ناجوانمردانه است و عرصه را برای بزن و دررویی باز میکند. البته همهی نظرها هم مصداق بزن و دررویی نیست و گاهی مخاطب در نظری که مینویسد، ابراز محبّت میکند. این نظرها را همین که لایک کنیم پیاممان قدرشناسیمان به نویسندهاش میرسد.