پدر و مادر هر دو سخت کار میکردند. یخچال همیشه پر و سفره همیشه رنگارنگ بود. شکم فرزندان پر میشد، ولی همچنان گرسنه بودند! فرزندان بزرگ شدند، لیسانس و دکترا گرفتن و والدین پا به سن گذاشتند. والدین نفهمیدند که چرا به خانهی سالمندان سپرده شدند؟ از خود میپرسیدند آیا جواب یک عمر کار و زحمت و سیر کردن شکم بچهها، این بود؟ و حتی نتوانستند بفهمند که فرزندانشان گرسنهی آغوش بودند، نه گرسنهی نان! و آنانکه به آغوش گرفته نشدند، سخت میتوانند در آغوش بگیرند!

دو یادداشت مرتبط: