همهی ما یک تصویر از خودمان ساختهایم؛ میگوییم: «من اهل این کارها نیستم.»، «من هرگز اینجوری نمیشوم.» اما زندگی، گاهی آنقدر آرام و بیصدا درون آدم را جابهجا میکند که یک روز، خودمان هم از خودمان جا میخوریم.
کسی که همیشه مؤدب بوده، ناگهان حرفی میزند که اگر از دهان دیگری میشنید، باورش نمیشد. کسی که سالها خندههایش را با لبخندی کوتاه معامله کرده، یکباره آنقدر بلند قهقهه میزند که انگار سالها کسی دیگر در گلویش زندانی بوده است. کسی که چهل سال حتی دستش به سیگار نخورده، روزی میرود یک پاکت سیگار میخرد؛ نه از سرِ لذت، فقط برای اینکه چیزی را با دود، از سینهاش بیرون بکشد.
ما همیشه همان آدمِ همیشگی نیستیم. گاهی غم، گاهی عشق، گاهی خشم، گاهی تنهایی، آنقدر روی روحمان فشار میآورند که از شکافهای شخصیتمان، آدمی بیرون میآید که تا دیروز حتی او را نمیشناختیم. شاید شخصیت، یک مجسمهی سنگی نباشد؛ بیشتر شبیه شهری باشد که در حالت عادی فقط در چند خیابانش رفتوآمد میکنیم. اما کافی است زلزلهای در زندگی بیفتد تا سر از کوچههایی دربیاوریم که حتی اسمشان را هم نمیدانستیم.
و شاید برای همین است که نباید هیچوقت با اطمینان بگوییم: «من هیچوقت از این کارها نمیکنم...»، گاهی فقط کافی است زندگی، ما را به آن نسخهای از خودمان برساند که هنوز هرگز ملاقاتش نکردهایم.
چقدر این رباعی مولانا وصف حال این روزهای من است:
این من نه منم آنکه منم گوئی کیست
گویا نه منم در دهنم گوئی کیست
من پیرهنی بیش نیم سر تا پای
آن کس که منش پیرهنم گوئی کیست

حُسن ختام:
