عجیب است! همه مینالند که گرانی کمرشان را شکسته، امّا همین مردم اگر فردا سیاستمدار دیگری وعدهی "رونق اقتصادی" بدهد، دوباره با شور و شوق برایش سوت و کف میزنند. درست مثل کسی که بعد از بارها مسمومشدن در یک رستوران، باز هم همانجا غذا سفارش میدهد!
ایرانیها مردمیاند که برقشان قطع میشود، آبشان قطع میشود، اینترنتشان قطع میشود، حتی آنتن تلویزیونشان قطع میشود ولی خدا را شکر هیچوقت امیدشان را قطع نمیکنند. چون امید، چیزی نیست که دولت بتواند برایش قبض صادر کند! خدا را شکر امید هنوز دولتی نشده است و همچنان در دست بخش خصوصی است!
خدا را شکر سیاستمداران صادقی داریم که دیگر وعده نمیدهند، بلکه شعر میگویند. تفاوت اینجاست: وعده را میتوان سنجید، شعر را فقط باید تحسین کرد!
فیلسوفی (زبالهگرد سر خیابان) از من پرسید: چطور ممکن است کشوری اینهمه مشکل داشته باشد، اما همچنان مردمش زنده باشند؟
پاسخ دادم: خیلی ساده است! آنها با هوای وعدههای انتخاباتی نفس میکشند، با رؤیای فرداهای بهتر غذا میخورند، و با تماشای اخبار صداوسیما به خواب میروند… خوابی حتی عمیقتر از مرگ!
فیلسوفی دیگر (دستفروش کنار خیابان) درباره عدالت پرسید. گفتم:
اینجا عدالت مثل خورشید در زمستان است: همه دربارهاش حرف میزنند، اما هیچکس آن را حس نمیکند!
پسرم پرسید سیاستمدار کیست. گفتم:
سیاستمدار کسی است که به مردم میگوید: سختی بکشید و صبور باشید تا بهشت نصیبتان شود. ولی خودش حاضر نیست سختی بکشد و سعی میکند در همین دنیا برای خودش بهشت بسازد!
ولی از حق نگذریم، ما ایرانیان شادترین ملت جهانیم: هرچقدر زندگی سختتر شود، جوکهایمان بهتر میشود. شاید روزی دانشمندان کشف کنند که جوک، تنها منبع تجدیدپذیر این کشور است!
ما ایرانیان اگر به اندازهای که به جوک و طنز و کنایه علاقه داریم، به تغییر عاقلانه و غیرجوگیرانه هم علاقه نشان میدادیم، امروز یکی از قویترین کشورهای دنیا بودیم.

پ.ن:
اگر مایل بودید آخرین جوک غیر منشوری که شنیدید یا دیدید را در بخش نظرها بیاورید. سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و... .
یادداشت پیشین: