یک قطعه زمین ۹۸ متری دارم که بیست‌وپنج سال پیش آن را یک میلیون تومان خریدم. سه سال طول کشید تا وکیل برایش سند بگیرد. حالا چند ماه است برای تغییر کاربری آن از مسکونی به تجاری اقدام کرده‌ام.
در ادامه‌ی پیگیری‌ها، شهرداری گفت یک نامه می‌زنیم به کمیسیون ماده‌ی ۱۲ برای اداره‌ی راه و شهرسازی. چون سامانه‌ی دولت یک هفته است قطع است، خودت برو امضای شهردار را بگیر و دستی ببر برای اداره‌ی راه و شهرسازی.
امضا را گرفتم و رفتم. اداره را پیدا کردم و به دبیرخانه‌اش رفتم تا نامه را تحویل بدهم. طرف مثل آن تنبل داخل کارتون «زوتوپیا» بود. ده دقیقه به نامه نگاه کرد و گفت باید بروی اداره‌ی ثبت و اسناد و یک کپی از نقشه‌ی GPS زمین بگیری.
امروز رفتم اداره‌ی ثبت و اسناد. گفتند برو پیش خانم فارسی. رفتم پیش ایشان. گفتند برو دبیرخانه.
رفتم دبیرخانه. دبیرخانه گفت یک نامه برای رئیس اداره بنویس و درخواستت را بنویس و امضا کن.
گفتم: مطمئن هستید؟ من فقط یک کپی می‌خواهم!
گفت: اگر کپی می‌خواهید، باید این کارها را انجام بدهید.
درخواست را نوشتم و امضا کردم و رفتم پیش رئیس. اتاق رئیس شلوغ بود. صبر کردم تا نوبتم شود. وقتی نوبتم شد، رئیس گفت برو پیش معاون.
رفتم پیش معاون. آنجا هم شلوغ بود. صبر کردم تا نوبتم شد. نامه را دادم، معاون امضا کرد.
نامه را بردم پیش خانم فارسی. خانم فارسی گفت دوباره باید بروید دبیرخانه تا نامه را شماره کند.
رفتم دبیرخانه. شلوغ بود. صبر کردم نوبتم شود. نوبتم شد. نامه را شماره کردند.
رفتم پیش خانم فارسی. خانم فارسی گفت حالا باید بروید حسابداری.
رفتم حسابداری. شلوغ بود. صبر کردم. نوبتم شد. نامه را دادم. چند دقیقه بعد به دستگاه پوز اشاره کرد و گفت: کارت بکشید.
عدد چهل هزار تومان را دیدم و کارت را کشیدم.
حسابدار روی نامه را امضا کرد.
دوباره رفتم پیش خانم فارسی. این‌بار خانم فارسی بعد از رویت نامه گفت: نیازی به پرینت نیست، از طریق سامانه‌ی دولت تصویر را ارسال می‌کنم.
برایم سؤال ایجاد شد که چرا در شهرداری گفتند سامانه‌ی دولت یک هفته است قطع است؟
با خواهش، یک پرینت هم از خانم فارسی گرفتم. رفتم از برگه‌ی پرینت GPS چند کپی بگیرم تا محض احتیاط برای ادامه‌ی کار داشته باشم.
برای کپی رفتم پیش آقای ایزدی؛ همان لایحه‌نویس شهر که برای مردم کپی هم می‌گیرد.
رفتم پیش آقای ایزدی. گفت چند دقیقه پیش برق‌ها رفت.
درد و دل جفتمان باز شد.
من گفتم: آقای ایزدی، دو ساعت است در اداره‌ی ثبت و اسناد علافم کرده‌اند تا بتوانند یک برگ کپی را چهل هزار تومان حساب کنند!
آقای ایزدی هم سر درد و دلش باز شد.
گفت: این برگه‌های A4 را قبل از سال، ۱۹۰ هزار تومان می‌خریدم، الان رفتم هر بسته را نزدیک یک میلیون تومان حسابم کردند. دستگاه کپی خراب شده بود، بردم چهل میلیون تومان گرفتند تا درستش کردند. من از مردم چقدر پول کپی بگیرم که پول این برگه‌ها و هزینه‌ی تعمیر دستگاه دربیاید؟ صاحب ملک هم کرایه‌اش را امسال چند برابر کرده.
و ادامه داد: وضع خیلی خراب شده است. روزی چند نفر برای درخواست طلاق به اینجا می‌آیند.
چند روز پیش زن و شوهری با هم آمده‌اند اینجا و در حالی که هر دو گریه می‌کردند، می‌خواستند از هم طلاق بگیرند.
پرسیدم: چرا گریه می‌کنید؟
مرد گفت: ما همدیگر را خیلی دوست داریم، ولی چاره‌ای جز طلاق نداریم. من مدتهاست بیکارم و هیچ‌جوری کار گیرم نمی‌آید. نمی‌خواهم زنم پای من بسوزد و بسازد. راضی‌اش کردم طلاق بگیریم تا بلکه او بتواند با یک نفر دیگر که از من وضع بهتری دارد ازدواج کند و خوشبخت شود.
درد و دل‌های آقای ایزدی خیلی سوزناک‌تر از این ادامه پیدا کرد، ولی دیگر نمی‌خواهم بیشتر از این سرتان را درد بیاورم.
من امروز برای یک کپی چهل هزار تومان پول دادم.
اما انگار چیزی که از اداره‌ی ثبت و اسناد با خودم بیرون آوردم، فقط یک برگه‌ی کپی نبود.
یا حق.
حُسن ختام:
