بله این هم از شگفتانه‌ی امروز! آدم کوتوله‌ها در ویرگول فعالیت می‌کنند. قبول ندارید؟ خوب نداشته باشید. چه کار کنم؟ شما به جز خودتان چی و کی را قبول دارید که این یکی را قبول داشته باشید! یک خبر خیلی بد برایتان دارم شاید همین خود شما که هیچی را قبول ندارید از قضا یک آدم کوتوله باشید! چی؟ چی گفتی؟ خیلی رعنایی! دو متر و بیست سانت قد داری؟! داری که داشته باش! با دو متر و بیست سانت که هیچ با بیست و دو متر قد هم می‌توانی یک آدم کوتوله باشی! دارم چرت می‌گویم؟ خودت داری چرت می‌گویی! بی‌تربیت!
کوتوله خودتی! بله من هم یک کوتوله‌ام. تواضع را حال کردی! اما تو هم برای چندثانیه شرف داشته باش و قبول کن کوتوله‌ای! تو کوتوله‌ای چون دوست داری خیلی سریع یک انگ به من بزنی و از در تمسخر و تخریبم در بیایی یا شروع کنی به ریختن نظرهای رگباری کشکی گتره‌ای زیر پُستم تا آن را به محاق ببری. انگار که یک نیروی ضدهوایی، بمب‌افکن دشمن را بالای سرش دیده باشد! و من هم کوتوله‌ام، چون اصلاً نباید جواب یک کوتوله را داد. جدل با یک کوتوله، قطعاً کوتولگی به دنبال دارد. یک کوتوله اگر کوه صبر و اسقامت هم که باشی، بالاخره عصبانی‌ات کند و کم‌کم کارت را به جایی می‌رساند که مثل یک کوتوله‌ی تمام‌عیار از کلمات رکیک استفاده کنی. هشدار! شدّت سرایت ویروس کوتولگی از شدت سرایت مهلکت‌ترین بیماری‌های واگیردار بیشتر است.
و برعکس مواقعی که اگر یک دیوانه، چو دیوانه ببیند خوشش آید. یک کوتوله هرگز از دیدن یک کوتوله‌ی دیگر خوشش نمی‌آید. کوتوله‌ها علاوه بر آن‌که همیشه باهم درگیرند تا بر کوتولگی هم بیفزایند، از دیدن یک نفر که قدش کمی بلندتر از خودشان است نیز عصبانی می‌شوند و اولین اقدامی که می‌کنند این است که تمام تلاششان را می‌کنند هر ترفندی دارند به کار بگیرند تا او را نیز مثل خودشان کوتوله کنند. گاهی یک کوتوله می‌رود روی تک تک پُست‌هایی که نوشتی و نظرهای زیرش را سفت‌وسخت لیف می‌کشد و مثل یک دلاّک عقده‌ای تمام چرک‌هایت را بیرون می آورد و فرو می‌کند توی چشم‌هایت و تا کورت نکند دست برنمی‌دارد. اگر هم کورت نکند تا تو را مثل خودش کوتوله نکند پا پس نمی‌کشد! برخلاف یک خوش قد و بالا که سعی می‌کند نکات مثبت و منفی را در کنار هم ببیند. دو تا خوب بگوید، دو تا بد. با خواندن یک پُست، گرمی‌اش و با خواندن یک نظر، سردی‌اش نکند. توجه! خوش قد و بالاها تنها کسانی هستند که قادرند اندکی بر طول قد یک کوتوله بیفزایند. هر چند انجام این فرایند از غنی‌کردن اورانیوم نیز سخت‌تر است.
دلم برایتان بگوید کوتوله‌ها خیلی عجیب هستند. یکی از علائم کوتوله بودن این است که او فکر می‌کند تنها مغز خودش بزرگ و روغن‌کاری شده است و بقیه‌ی مغزها همه از دم کوچک و زنگ‌زده هستند! او از عبارت ببین با کی یا کی‌ها شدیم نود میلیون نفر زیاد استفاده می‌کند. یک کوتوله معمولاً هیچ حرف و طرح و نظری از خودش ندارد. بیشتر بازنشر می‌کند و بلندگوی دیگران است. یک کوتوله در حالی‌که اگر روی کابیت آشپزخانه باشد باید ده تا کبریت توکّلی زیر پایش بگذارد تا قدش تازه به دسته‌ی پارچ آب‌دوغ برسد، خودش را از همه قدبلندتر می‌داند.
نگرانتان کردم؟ اصلاً نگران نباشید! ناامیدتان کردم؟ ناامید نباشید! یک خبر خوب! طبق آماری که بنده گرفتم. البته این آمار را مثل آن مسئول معلوم‌الحالی گرفتم که از شیشه‌ی دودی خودروی ویژه‌ای که او را حمل می‌کرد آمار میزان رضایت مردم را می‌گرفت! طبق این آمار از هر هزار ویرگولی، سه نفر از کوتوله بودن به شدّت رنج می‌برند! البته خودم را هم حساب کردم. پس فکر کردید این همه اطلاعات درباره‌ی کوتوله‌ها را از کجا آوردم؟!
یک نکته‌ی خیلی مهم و به‌یادماندنی! اگر با خواندن آن بخش که گفتم البته خودم را هم حساب کردم، حسابی کیف کردی و گُل از گُلت شکفت که آخ جان! یک سوژه‌ی دیگر برای خوار و خفیف کردن دست‌انداز پیدا کردم، متاسفانه باید بگویم قطع به یقین شما هم یکی از آن سه کوتوله هستی!
پ.ن:
این متن فاقد ویرایش که هیچ لحن ادبی خاصی ندارد و کاملاً بداهه و وحشی است را بلانسبت اگر به یک چهارپای چموش بدهی و از او بپرسی آیا هوش مصنوعی نوشته؟ با چندبار عرعرکردن کاملاً رد می‌کند ولی وقتی دادم به هوش مصنوعی مثل همیشه نقش خودش را کامل رد نکرد و گفت ده تا بیست درصد کار من است! هشتاد تا نود درصد کار انسان! البته باز هم گُلی به جمال بی‌مثالش!
