مفهوم مایندفولنس (ذهن‌آگاهی) که گاهی به «بهوشیاری» یا «حال‌آگاهی» هم ترجمه می‌شود، برای مدت زمان زیادی تعریف چندان مشخصی نداشته است.
یک تعریف از مایندفولنس این است: «مایندفولنس آگاهی‌ای است که از توجه هدفمند و فارغ از قضاوت‌ها در زمان حال حاصل می‌شود.»
جان کابات‌زین با این تعریف، تلاش کرده تا تعریفی عملی‌تر و قابل فهم‌تر و نزدیک‌تر به ذهن افراد، ارا‌‌ئه کند. تعریفی که باز هم به صرف تعریف و ماندن در منظومه‌ی ذهنی فرد و بدون عملی شدن، چندان قابل استفاده نیست.
با این که شاید به بیان، ساده باشد و مایندفول (ذهن‌آگاهانه) زندگی کردن، چندان هم کار سختی به‌نظر نرسد؛ در واقع این‌طور نیست. اجزای این تعریف، برای ما هر کدام به تنهایی قابل درک است. ما می‌توانیم این که آگاه هستیم یا نیستیم را تشخیص دهیم. به چیزی با اراده و قصد قبلی توجه خود را معطوف کنیم و توجهِ هدفمند داشته باشیم. و حضور در زمان حال، برایمان چیزی شبیه به «دعوت به بودن در همین لحظه» است.
با این همه به‌نظر می‌رسد همیشه یا در اکثر اوقات، «مایندفول» یا «آگاه» نیستیم و این کیفیت را زندگی نمی‌کنیم.
اما چرا؟ به نظر شما، زیستن چنین کیفیتی از «بودن» دشوار است یا ما همه‌ی اجزای تعریف را به تمامی درک نکرده‌ایم؟
به‌نظر شما در تعریف مایندفولنس (ذهن‌آگاهی)، توجه هدفمند و «فارغ از قضاوت‌ها» در زمان حال دقیقاً یعنی چه؟
▫️ دریافت اپلیکیشن از وبسایت جآن
