انتظار ...

همیشه نزدیک نوروز که میشد ، حس و حال عجیبی داشتم و هیچوقت نفهمیدم چرا آن را جشن میگیریم ،
از نظر من سالی که می آمد یک سال دیگر را با خودش به فراموشی سپرده بود ؛
پس چرا باید ان را جشن بگیریم ؟!
شاید هم انتظار آمدن سال بهتری را میکشیم ، برای همین با برپا کردن جشنی بزرگ به استقبال آن میرفتیم .
آری ، به گمانم تنها دلیلش همین بود .
این احساس گاهی خوب است ، گاهی هم نه ، آخر همیشه آن طور که فکر میکنیم پیش نخواهد رفت و بازی های روزگار بسیار است ، اما امید همیشه جوانه تازه ای برای کاشتن داشت ، پس میشد برای اتفاقات خوبی که ممکن است بیوفتند ادامه داد و به آنها فکر کرد و یا حتی از قبل آنها را جشن گرفت ...
من هم عاشق انتظار کشیدن بودم شیرینی خاصی به وقایع پیش رو میداد ؛ مخصوصا انتظار هایی که میدانستم یک روز به پایان میرسد ، گاهی هم آنها را زندگی میکردم ؛
مثل
بهاری که یک روز می آید تا نسیمش موهای مرا بنوازد ...
یک روز اردیبهشتی می آید تا بارانش گونه های مرا ببوسد ...
یک روز پائیزی می آید تا آبانش مرا شیفته خود سازد ...
و یک روز زمستانی می آید تا هوای سردش نفس های مرا نقاشی کند ...
یک روز هم او می آید تا منِ تازه ای را متولد کند
معشوقه خیالی ای که همیشه آمدتش را تصور می کردم ، تا غزل هایم را از بطن های قلبم بیرون کشم و با جوهرش برایش نقاشی کنم و قلمم را در وصف او عاشق ....