
نامیرا در یک پایان ....
.. : .. پنجمین شب ...
( نوشتم برای او ، بخوان برای ما ... )
نامیرا در یک پایان ...
و اما منِ امروز ، در این روزهای تارهِ پیشِ رو ، که تمام کلماتِ جهانِ مبهمِ افکارِ خواب رفته ام ، به آواز در آمده اند ؛
خسته ام از هیجان واژه ها ...
تنهایی جامه دیگری به تن کرده و انتظار جور دیگری خود را در آن به رقص آورده .
گویی سال هاست آفتاب از آسمان نیلگونم بار بسته و شب برای همیشه مرا مهمان مهتاب فروزانش کرده که در آن ستاره ای درخشان مُدام به ململ خیالم چشمک میزند و مرا همچون صوفی ای باده خورده بی خویشم میکند و تا تاریک ترین نقطه ی شب به شوق نسیم سحر که بوی موهای او را با خود به دوش میکشد ، زنده نگه میدارد ...
شب زیباست و مملو از عاشقانه های من برای خیال چشم های بُرّنده ی او ...
اما این سرگشتگی تا زمانی ادامه دارد که افکار هولناکِ به زوال رفته مانند غده هایِ سرطانی بد خیم به جانم نیوفتاده باشند و خاطرات مانند قلاب به قلب سودازده ام گیر نکرده باشند تا مرا مانند ماهی ای به دام افتاده از اعماق وجودم بیرون کشند ...
به راستی این شب است !
و یا یاد او که اینگونه مرا باخویش به دار میکشد ؟!!
و مجموعه دردهای کوچکم را به یکدیگر پیوند میزند تا قد کشند و مرا در خود گم کنند و
سکوتی ناشناخته مرا همچون مه در خود محو میکند و صدای قدم های غریبه ای مانوس مرا از این جدال سهمگین بیرحم بیرون میکشد ...
آری این عشق است که پرده برافکنده تا روحِ کبود بی زبانم را بر کالبد بی رنگم نقاشی کند .
و من در این ورطه از امواج پر تلاطم زندگی ام با فکر به تمام
نبودن ها ، نشدن ها و نخواستن ها باز هم به فراسوی این آوردگی می اندیشم ...
و نمیتوان این را کتمان کرد که درد از جانب او به جان بی رمقم روحی دوباره میبخشد و این درد مقدس تنها درمان من است .
اما دریغ از اینکه بوی غمی نم زده از یکایک خاطراتش به گوش میرسید تا مرا به یغما ببرد .