
روز سوم است و من هنوز نمیدانم باید چه کاری برای داشتن او انجام دهم .
تا دیروز ذهنم درگیر این بود که ؛
چه میخواهم ؟!
چه شد که ناخودآگاه خودم رادبه او باختم ؟!
و حالا میخواهم چه کنم ؟!
دری نیست که به آن فکر نکرده باشم و راهی نیست که را در نظر نگرفته باشم ...
در خلوت خودم که مغرور نبودم ، وقتی با تمام وجود میخواستمش و همیشه اولین سوالی که ذهنم را درگیر میکرد این بود که
چرا " احساست را به او نگویی " ، دلیلی برای پنهان کردنش و یا نگفتنش نبود .
اما نمیتوانستم به او بگویم که چقدر مشتاقت هستم ؟!
و همینطور نمیتوانستم به او بگویم که میدانی یعنی چه مشتاق کسی بودن ؟!
و در خیالاتم به جوابش با خودم میگفتم :
《 خب ، حالا که نمیدونی صبر کن ، من نشونت میدم ؛ آخه گفتنی نیست ، این چیزایی که من میگمو باید از توی چشام لمس کنی ؛ باید قلبموحس کنی... 》
اما به جمله ی بعد نرسیده با خودم سکوت میکردم ، چون دردش را میدانستم ، برای همین هم غمگین نبودم که نمیتوانستم همه ی این ها را به او بگویم .
خیلی پیشتر که با او صحبت میکردم و داستان غمهایش را برایم تعریف میکرد به من گفت :《 منو ببین و دل نبند ؛ هیچ وقت و به هیچ کس ... 》
همچنان که داشتم به چشم های سیاهش نگاه میکردم و سکوتی مرا در آغوش کشیده بود ، دلم میخواست به او بگویم :
《 که دست خود آدم نیست ؛ اما باشه ، تمام سعیمو میکنم ... 》
ولی انگار دیر شده بود ؛ هیچوقت فکر نمیکردم دلداده ی او شوم ...
شهریور است ، و من هر سال یک ماه قبل از آمدن پاییز به استقبال عاشقانه های این فصل میروم ...
هر شب دیوان را جلویم میگزارم و غزل کوتاهی از آن را حفط میکنم ، شاید هم هر دوشب یکی را ، تا در شب یلدا همگی را مهمان غزل هایم کنم ...
زندگی خوب بود و خوب هست ؛ صبح هایم را خواندن کتاب های مورد علاقه ام آغاز میکنم ،
و امروز کتاب یک عاشقانه آرام نادر ابراهیمی را برای بار دوم شروع به خواندن کرده ام ؛ حس میکنم حالا میتوانم جملاتش را زندگی کنم و از آنها مانند آتشی که درونم را خاکستر میکند استفاده کنم ، حالا میتوانم حرف نادر را که گفته :
"عاشق زمزمه میکند ، فریاد نمی کشد "
و یا " به انتظار تو ایستادن را دوست دارم "
یعنی چه ؟!...
و عصر ها را کار میکنم ،
گاهی طراحی وبسایت ، گاهی هم کارهای دیگر ...
اما اینکه داشتم سرم را با کار کردن گرم میکردم تا به چیز دیگری فکر نکنم ، مرا آزار میداد ، چون در نهایت آن کار تمام میشد اما ان آفکار هنوز بودند ...
این روز ها با اینکه شب ها دیر میخوابیدم و صبح ها زود تر از همیشه بیدار میشدم ، باز هم بیشتر از هر زمان دیگری انرزی داشتم .
برادرم که تب و تابِ مرا میدید مُدام با خنده میگفت :
《 چیشده عاشق شد؟! 》
با هم احساسِ راحتی میکردیم ، اما برایم عجیب بود که چرا هر بار این را میگوید ، آخر به او گفتم :
《 داداش رو پیشونیم چیزی نوشته؟اگه نوشته که بگو پاکش کنم ! 》
گفت :
《 نه چیز پاک کردنی ای نیست ، اینکه آدم همش میخواد خودشو به کارای مختلف سرگرم کنه و خسته ام نمیشه فقط میتونه حاصل یه چیزی باشه مثل ،" عشق " 》
بند بند وجودم حرف هایش را میفهمید ، همینطور ک داشتم فکر میکردم ...
گفت :
《 شبارو چیکار میکنی؟! 》
خندیدم ...
گفت :
《 منکه اینقدر خسته میشم که میوفتم و دیگه شبا برام فقط خوابه ، نه فک کردن به چیز دیگه ای ... 》
اما من ، فکر کردن به او را دوست داشتم ، برای همین شب ها را به شوق او مینوشتم ....
برایم جالب بود ، اینکه لازم نبود قبل از نوشتن ، چیزی را مطالعه کنم ولی حالا وقتی که به او فکر میکنم جملات همانند دریا میشدند ، و مرا همچون کشتی ای بی مقصد ، در خود غرق میکردند و کلمات همچون باران های غافلگیرانه ی اردیبهشت بر برگ برگ کاغذم فرود می آمدند ...