
سلام منِ عزیزم!
من جانم، زندگی را سخت نگیر...
بخند...
برقص...
شاد باش...
از ته دل قهقهه بزن...
مثل اون قدیما، مثل بچگیات، مثل وقتایی که تنها آرزوت بزرگ شدن بود؛ روزایی که کفشای پاشنه بلند مامانو میپوشیدی و راه میرفتی؛ با همون چند سانتی که بلندتر بهنظر میرسیدی، کلی کیف میکردی!... نمیدونستی بخاطر این بزرگ شدن چه تاوانی باید بدی، کاش همونقدری میموندی...
خیلی وقته دیگه وقت کافی برای استراحت خودت نداری، برای تفریح، برای ورزش کردن، رسیدگی به پوستت، برای دیدن دوستات، برای یه مهمونی یکی دوساعته، حتی برای یه خواب راحت و معمولی که شب سرتو رو بالشت بزاری و صبح بیدار بشی.
چون سه تا دسته گل داری که اگه الان وقت کافی براشون نزاری، آیندهای که هر پدر و مادری آرزوشو دارن رو نخواهی دید. پسرایی که سرمایهی زندگی تو هستند، اگه الان برای درس خوندنشون وقت نزاری، برای تغذیهشون غذای مناسب تهیه نکنی، تربیتشون رو اولویت زندگیت قرار ندی، کلاسای فوقالعادهی ورزش و زبان و موسیقی نزاری، به سوالاتشون جواب ندی، تو نوشتن تکالیف کمکشون نکنی و... پس وظیفهی مادریتو به درستی انجام ندادی...
این روزا میگذره، بچهها بزرگ میشن و یه روزی میشه که تو حسرت همین روزا رو میخوری، دلت برای همین شیطنتها و بازیگوشیهاشون تنگ میشه، روزایی میرسه که اینقدر وقت اضافه بیاری که حوصلت سر بره. میشینی و با خیال راحت موفقیت بچههاتو میبینی و وجدانت راحته که تمام تلاشتو برای موفقیتشون انجام دادی...
دیگه میتونی با همسرت بری کوه، پیاده روی، کافه، مهمونی، دورهمی، سینما، سفر و هر کاری که تو جوونیت فرصت نکردی رو انجام بدی. همین الانم میتونی تو روزای تعطیل با خانواده اینکارا رو انجام بدی و از زندگی لذت ببری. فقط کافیه به جای اینکه خلاف جهت شنا کنی، با جریان زندگی همراه بشی...