
در تاریکی شب، بیخوابی بر من غلبه کرده بود و فکر و خیال رهایم نمیکرد. به سایهی درختچه روی دیوار خیره شده بودم و افکار پریشان مرا در خود غرق کرده بود. به این میاندیشیدم که کجای راهم؟ آیا در مسیری که تا کنون طی کردهام موفق بودهام یا خیر؟ اصلاً مسیر درستی را انتخاب کردهام؟!
انتخابهای مهم زندگی را به خاطر آوردم. در دوران نوجوانی انتخاب رشته مهمترین و تقریبا اولین تصمیم مهم زندگی شخصیام بود. انتخاب همسر و ازدواج تصمیم بعدی بود که باید خودم به تنهایی میگرفتم در واقع یکی از سختترین و شیرینترین انتخابهای زندگیام محسوب میشد. پس از آن ادامه تحصیل، در وسط درس خواندن هم به دنیا آمدن فرزند اولم. با وجود نوزاد همچنان تلاش برای شاگرد اول شدن و ادامهی مسیر پیش رو.
لبخندی از سر رضایت بر لبهایم جاری گشت، با مرور خاطرات دانستم تلاشم را برای این زندگی کردهام. تا جایی که ممکن بود از لحظه لحظهی زندگی استفاده کردهام. اگر زندگی بارها و بارها به عقب بازگردد به حتم همین کارها را انجام خواهم داد و همین رویه را پیش خواهم گرفت.
فکر گذشته را رها کردم و لیوان آبی نوشیدم. در اتاق فرزندانم را گشودم، در خوابی عمیق فرو رفته بودند. به چشمهای معصومشان خیره شدم. با خوابیدن بچهها سکوت و آرامش در خانه برقرار شده بود. سکوتی که به ندرت در خانوادهی دارای سه پسر پیدا میشد.
این فکر که فردا صبح با صدای گریهی پسر کوچکم از خواب بیدار شوم و تا ظهر مثل جوجه اردک به دنبالم راه برود و مامان مامان کند، مرا به خنده واداشت. جملاتی که فردا هم مثل هر روز با تن صدای بلندتری باید در خانه تکرار کنم در ذهنم مرور میشد: «تو خونه توپ بازی نکنین، آآآروووم، بهنام صدای بچه رو در نیار، بنیامین بدو بدو نکن، مبین جیغ نکش، بچهها سر و صدا نکنین»
این روزها هم میگذرد، بچهها بزرگ خواهند شد و هر کدام زندگی جدیدی را آغاز خواهند کرد. پدر و مادر در حسرت روزهای کودکی فرزندان، به مرور خاطرات گذشته میپردازند.
مغرورانه بهخودم افتخار کردم، به اینکه با وجود مشکلات فراوان به این مرحله از زندگی رسیدهام و همچنین به خاطر وجود عزیزانم خدای را سپاس گفتم و چشمانم را بستم و ب
ه خواب رفتم.