امید را از دست دادم دیروز عصر ؟ یا شاید چندین سال پیش؟ مهم نیست کی رفت مهم این است جایی در درون من از او خالی است .
در باتلاق فرو می روم آخرین دقایق از زندگی من،با اینکه چندین بار میخواستم این سرزمین را ترک کنم اما هنوز نمیخواستم ،بروم قسمتی از وجود من هنوز متعلق به اینجاست به سرزمین خاکی زندگی، شایدم بخاطر امید نرفتم ، مردم می گویند امید در زندگی ادمی همه چیز است ، آری حال فهمیدم من بی امید ؛هیچم .
حال وقت رفتن است در آخرین لحظات دست و پا میزدم هنوزم باور داشتم ،معتقد بودم که میخواهم زندگی کنم بر چمنزار بدوم، در دریاچه شنا کنم، گل های اطلسی را ببویم و او را صدا کنم. اینبار با تمام وجود فریاد زدم همین یکبار است اما انگار جدی آخرین آخرین ها بود دیر شده بود برای فهمیدن آنکه خدا همیشه بود این من بودم که صحنه زندگی ام را خالی کرده بودم.
