در را محکم کوبیدم حالا او پشت در جامانده بود هنوز زمزمه هایش را می شنیدم هرچقدر بیشتر می گذشت بی قرار تر میشدم مغزم میگفتم اینبار در را باز کن بگذار از قلب تو عبور کند اما اینبار متفاوت بود با دفعات دیگر اینبار قلب حکم میداد پشت به در نشستم زانوی غم بغل کردم در دنیای سیاهم غرق شدم آیا زندگی آنقدر ارزش دارد که رویاهایم را پشت دری بسته رها کنم؟ کاش درک زندگی ساده تر از یک جمله یا تعریف بود لازم نبود همه چیز را عینی تجربه کنی تا متوجه مفهوم زندگی شوی شاید اگر سالیان زیادی هم عمر کنم هنوز نتوانم معنای واقعی زندگی را متوجه بشوم . رویاهایم را از اعماق وجودم میخواهم اما موانعی هست که دیگر نمیشود اسمشان را بهانه نامید آنان موانع حقیقی راهم هستند در آخر میتوانم رویاهایم را به آغوش بکشم؟ رویاهایم دوای درد من می شوند باعث نجات حال من می شوند تا روزی که رویاهایم را در آغوش نکشم چیزی را به نام آرامش درنمی یابم
