میخوام تصور کنید توی مبارزه بوکس وسط رینگ هستید. یک ضربه میزنی یک ضربه میخوری ، جاخالی میدی ، حرکت میکنی به طرفین حریف. کم کم روی ریتم میوفتی بدنت فکر نمی کنه رسما روی ریتم حرکت میکنه تمرین زیاد هم که قبلا داشته باشی رسما وسط رینگ داره میرقصه .
یک اصطلاح ورزش های رزمی هست ( شاید زیاد رایج هم نباشه ولی تجربه ثابت کرده خیلی درسته) که میگه : فقط پنج ثانیه فرصت داری بعد از ضربه جواب بدی یا حرکت کنی ، تکرار میکنم فقط پنج ثانیه! باید خودتو جمع کنی ضربه بعدی رو حساب شده بزنی یا درست حسابی جاخالی بدی که بعدی رو نخوری ، اگر از پنج ثانیه طلایی استفاده نکنی بدن فریز میشه ریتم از بین میره و تا سوت پایان راند رسما فقط امتیاز دادی به حریفت. تازه اگرم خیلی قوی باشی از نظر ذهنی بتونی توی اون استراحت یک دقیقه ای خودتو برگردونی ، از کجا برگردونی؟ از ذهنت ؛ اونجا گیر کردی اونجا درگیر اشتباهاتت و درگیر برنامه ریزی برای حرکات بعدی هستی اینقدر توی ذهنت موندی که ضربه خوردی حالا هم از ریتم خارج شدی تبریک میگم توی گرداب افتادی هرچی بیشتر فکر کنی و دست و پا بزنی بیای بیرون بیشتر فرو میری .
برمیگردی به رینگ برای راند بعدی به خودت میگی این بار امتیاز های قبلی رو میگیرم نمیزارم عقب بیوفتم یا به احتمال زیاد داری میترسی که نمیتونی این حریف ببری ، فکر کردی الان آقا/خانم داور میگه حضار محترم و جناب حریف چند لحظه سکوت ایشون بشینن یه گوشه نشخوار فکری کنند حالش که خوب شد میاد ادامه فایت ، بنگ! تبریک میگم یه هوک چپ روی گونه ات خورده حالا هم افتادی شانس بیاری داور رو با چشمای تار ببینی حین شمارش ده ثانیه ای و پاشی یا همونجا خوابیدن کف رینگ ترجیح بدی و ناک اوت میشی.
این همه گفتم که بگم این استعاره ای از زندگی بود . ورزش رزمی دقیقا مثل زندگی میمونه اجازه فکر زیاد و پرحاشیه نداری فقط باید در لحظه تصمیم درست رو بگیری و عمل کنی و هر آنچه که شد چه خوب چه بد رها کنی و دوباره حرکت کنی.
زمانی نو خواهی شد که کهنه را سراسر رها کنی؛
نباید در همان که بوده ای بمانی؛
همیشه راه دیگری به سوی آگاهی پیش روی توست؛
بروی، ببال و دگرگون شو؛
نیرویی که به آن نیازمندی از ژرفا به سطح می جوشد.
به خودآگاهی میپیوندد و دیگرگونه ات میکند.