آدما های مشهوری که خودکشی کردهاند همگی قبل از مرگ نامهای نوشته بودند ، من آدم مشهوری نیستم اما اینجا فقط میخواهم نوشته هایی بنویسم شاید یکی از آنها ، نامه قبل از مرگ من شد و خواننده هایی بیتفاوت فقط آن را میخوانند با خیالی که این آدم هم مثل بقیه یک افسردهی سادهست اما آن هنگام من دیگر دردی احساس نمیکنم روح تیرهی من در آزادی دردناکی رها شده ، ای کاش ... همه چیز سادهتر بود درست است اگر سادهتر بود دیگر زندگی نبود اما زیستن در اعماق درد و خستگی نامش دیگر زندگی نیست زجر کشیدن است و بس .
همه میگویند:《این نیز بگذرد،همه چیز را به خودش بسپار ، این روزا هم میگذره ، نگران نباش دوران درخشش توام میرسه》
ای دوستان عزیز درست است روز هایی بدتر از این روز ها هم گذشت اما دردی که از قلبم عبور کرد چه؟ زخمی که برجا گذاشت چه؟
چرا من باید این احساسات را داشته باشم؟چرا فقط من باید همه چیز را تنهایی به دوش بکشم؟ چرا اعماق احساساتم چیزی جز پوچی نیست؟ چرا زندگی من مثل فیلم ها و داستان ها نیست؟چرا من باید زندگی کنم؟
چرا؟
بهم بگو چرا من؟