غباری از هر نقطه از جغرافیا در هوایش معلق است که بر خاطرت مینشیند. به تو قول میدهم؛ دهانت را مزه مزه اگر کنی طعم آخرین مکانی را که بودهای - واقعا! بودهای، یعنی تماما «حضور» داشتهای - را خواهی چشید.
شیرین میتواند باشد ذرههای این غبار و یا خِرت خِرت کنان زیر دندانهایت تلخ باشد و گس.
غبار کدام سرزمین یا کوچه و خیابان یا کدام گوشۀ اتاق، بر خاطرت نشسته است؟
هرآنچه در ادامه میخوانید «صرفا» برآمده از تجربه شخصی است!
کودک بودم، در میانه سفری مذهبی، علیرغم خواسته قلبی، نشسته بر سنگهای مرمر؛ حس چسبناکش سالهاست از من جدا نمیشود...
کاش کَنده میشدم از اینجا... تمام مردگان دست به دامنم شدند که نرو، بمان، مگر آرزویی نداری؟ بخواه! بمان! ما بیچارهایم به ماندن تو، محتاجیم که بخواهی از ما... بخواه تا بمانیم و بنوشیم از ارواح تازه شما زندگانِ بیخِرد و خُرد...
وحشت تمامم را گرفته بود. کاش کسی بود حرفم را باور کند... آی مردم! کسانی اینجا، در این شهر… در این شهر کسانی به سختی و فلاکت مردهاند! حس نمیکنید؟ نمیشنوید؟ به مالیدن سر و صورتتان بر این سنگهای بی جان قسم، که ناله میکنند از درماندگی.... هر گوشه از پیادهروهای غم زدهاش افتادهاند به رَشک و از نو میمیرند با هر ذکر شما و زنده میشوند با هر قطره اشک!
خاک قبرستان، صدای بیچارگانِ مانده در راه جنگ را به گوشم میرساند و هیبت پرجلال آن گنبد و بارگاه به ریشِ پدر و پدرجدم میخندند که تو کجا و اینجا کجا؟ با همان چشمان بیرون زده از حدقۀ گرد، اگر میشد تا خیابان و آن دختر بچه بیدست میدویدم، برایش بازو میخریدم... جهنم است این شهر… کدام مردگان اکنون سرانگشتان سیاه شده در خاک سردشان را بر گونههایم میکشند؟ تار موی کدام سرِ پیشکشی از میدان نبرد، در دهانم میلولد..؟
چشمان خیس، جامههای خیس، زنان بر سنگ مستراح حماّم میکنند... انزجار از آنچه میبینم و دست به دامن خدا که کاش دوباره گذرم به این شهر خشمبار و آن هوای دمکرده و سنگین نیوفتد!
