دوتا همستر کوچیک دارم که اسمشون هاچی و آقای پارکه ??


آقای پارک یه مدت بود که موهاش میریخت و من خیلی نگرانش بودم...
فکر کردم انگل گرفته یا قارچ پوستی؛ بردمش دکتر معاینش کرد موجود کوچولو رو و گفت نه انگل داره و نه قارچ، بدنش از من و شما سالم تره!
چشمام به دهن دکتر بود که بالاخره یه دلیلی بیاره واسه ریزش موهای آقای پارک ولی هیچی به هیچی...
پرسیدم: «پس چرا موهاش میریزه؟؟»
جوابی که داد چند لحظهای منو به فکر فرو برد
- «از استرسه خانم»
استرس؟!!!! مگه میشه؟ یعنی آقای پارک توی جلد یه همستر فسقلی استرس داره؟؟ شاید بخاطر اینه که با پیشوند "آقا" صداش میکنم، شاید فک میکنه باید خیلی بزرگ باشه، بره تو باغچه واسه زن و بچه غذا پیدا کنه ولی به خودش میاد و میبینه توی یه آکواریوم گیر افتاده و غذاشم از دست یکی دیگه میگیره...به خودم اومدم، پول ویزیتو حلال دکتر کردم و بابت تشخیصی که نداده بود و نسخهای که ننوشته بود ازش تشکر کردم و دست در دست آقای پارک از مطب زدیم بیرون به قصد خونه...تو ماشین هی به قیافه مظلومش نگا میکردم و از خودم ناراحت میشدم که چرا همسترم باید استرس داشته باشه. یه سِرچی کردم و دیدم دکتر بنده خدا همچین بیراهم نگفته. همسترا هم دچار استرس میشن و سلامت روانیشون به خطر میوفته! طبق معمول که واسه ما آدما کل دنیا روی محوریت خودمون میچرخه، ذهنم رفت سمت یه سوال؛ چی به سر ما آدما میاد پس؟
وقتی همدیگرو توی جمع خورد میکنیم، توی خونه به عنوان مادر و پدر از بچه هامون توقع بیجا داریم، مدام سرزنششون میکنیم. سرکار توی جلد یه مدیر، زیر دستامونو تحت فشار میذاریم و همکارارمونو زیر پا، وقتی توی خیابون واسه عابر پیاده خانم بوق میزنیم، آقایون رو فحشکش میکنیم... وقتی هرروز با گوشیای توی دستمون و با خبر دلار 42 هزارتومنی و طلای از خون بالاتر از خواب بیدار میشیم و شب با فیلم اعدام و قحطی و تجاوز و جنگ و کم آبی به استقبال خواب شیرین اما بیبرکتمون میریم! بعد از همه اینا چی به سرِ ما میاد؟
اگه یه همستر کوچیک با کمتر از یک کیلو وزن از استرس بهم میریزه و ناآروم میشه، پس بعد از همه دَنگ و فنگای آدمیزاد بودن ما به کجا میرسیم؟...
افسرده میشیم، بیحوصله یا کم حوصله، بیخیالِ عشق و زندگی، فقط روزارو نفس میکشیم. مریضیای جورواجور میگیریم و به همدیگه تو هیچ زمینی رحم نمیکنیم. شاید به نظرتون بیربط بیاد ولی همه اینا، خوب که فک کنیم، میتونه برگرده به یه خلاء..یه خلاء توی وجودمون که حاصلِ سرکوفتهای دوران نوجوونی و حسرتای بزرگسالیه! همه و همه استرسای بیکران و کلان به جونمون میندازه و میشیم اینایی که الان هستیم!
نمیخوام روضه بخونم که وای مسلمونا گریه کنید! ولی میخوام بگم که از اون روز آقای پارک رو برای گردش به اتاق پذیرایی و هال میبرم، واسشون خوراکیای تشویقی میخرم و باهاشون بیشتر وقت میگذرونم و دیگه هم خبری از ریزش مو نیست. خلاصش کنم؟؟ خودتونو به گردش ببرین و تشویقی بخرین واسه همستر درونتون که گوشه گیر و کچل و بی ریخت نشه..که شیطون و سرحال بمونه و صُب به صُب از آکواریوم دلتون بهتون سلام کنه! :)
