برای شروع اگر بخواهم تعریف مختصری از آزادنویسی داشته باشم میگویم:
شلَنگ و تختههای بیهدف مغزی برای تخلیه زبالهدان کلمات!

پیش از این هربار که میخواستم کمپینی را آغاز کنم، پستی بنویسم و یا مقالهای برای وبسایتی دست و پا کنم، دست به دامن آزادنویسی میشدم. انگشتهایم را هرچه محکمتر بر دکمههای کیبورد فرود میآوردم و دق و دلی دعوا با راننده #اسنپ و درگیری با صاحب پروژه و تراوشات سمی ذهنم را روی صفحات بی جان و بیچاره Word خالی میکردم. راه انداختن باشگاه مشت زنی با کلمات، همانا؛ و پخته شدن تدریجی ایدهها و قالببندی مفاهیم در سرم همان! برای خودم مینوشتم، برای خودم هم پاک میکردم... برای خودم میخواندم و به نوشته های خودم انتقادهای بسیار میکردم و حتی از بی رحمی در انتقاداتم غمگین هم میشدم! سرتان را درد نیاورم که زمان گذشت و فایلهای بیشماری تولید شد که در هر کدام چندین کیلوبایت کلمه در حال گذران وقت بودند.
اردیبهشت رسید، کنکوری دادیم تا ارشدی بگیریم بلکه! خلاصه تایمهای آزادی که برای نوشتن تخیلات و تصوراتم صرف میکردم را با قبولی در اولین اولویت انتخاب رشته، گذاشتم و گذشتم اما؛ به دستور استاد سوادمندی در همان دانشگاه (مند. [ م َ](پسوند) یعنی صاحب و خداوند - میگویم «سوادمند» چرا که با حضور میلیونها دانشگاهی که دورند از هدف غایی سوادمندی، جایگاه کلمه «باسواد» برای من متزلزل شده است)، تصمیم گرفتم هرروز نوشتههایم را به اینجا آورده و آزادشان کنم :))
پس تا آپلود یک نوشته بی شیله پیله دیگر، مفتخرم اعلام کنم که؛
« آزادنویسیهای بی پناهم بالاخره راه به جایی باز کردند! »
پینوشت: راستی این خود، یک آزادنویسی است...!