تو این روزا نشستم سریال pluribus رو دیدم. همیشه روزایی که مثل این ۴۰ و خورده‌ای روز سگ سیاه افسردگی از کنار دستم بلند میشد و میومد رو سینه‌ام مینشست به friends پناه میبردم. ولی خب از روزی که چندلر میونلر بینگ عزیزم رو اون دکتر و ساقی بی وجدان کشتن اصلا دلم به اون سمت نمیره.
بگذریم برای کساییکه pluribus رو ندیدن بگم داستان یک ویروس هست که باعث میشه تمام ابنا بشر یک دفعه فردیت خودشون رو از دست بدن و همه ذهن ها و احساساتشون بهم متصل بشه و کل ابنا بشر بشن یک حافظه واحد. این وسط از کل ۷ میلیارد و خرده‌ای انسان روی زمین فقط ۱۳ نفر به این ویروس و حافظه جهانی مبتلا نشدن که داستان حول یکی از اون ها میچرخه.
توی سریال در زمان هر تعویض پرده روایی داستان هر اپیزود یک تایمری هست که میگه چقدر وقت از اون اتفاق گذشته.
این سریال رو که دیدم به یاد مشابهت وضع خودمون افتادم البته مشابهتی بسیار دورادور.
اینجا هم در یک لحظه کل مردم ساکن یک کشور بجز عده قلیلی خودفروخته از یک سیستم آگاهی جمعی پرت شدن بیرون (برعکس سریال که همه به آگاهی جمعی متصل شدن) ولی شباهتمون اینه که ما هم منتظریم این تایمر تموم بشه و به اون آگاهی جمعی دست پیدا کنیم دوباره و اونجا اون ۱۳ نفر البته بیشتر دو تاشون میخوان که اون تایمر رو از کار بندازن و آگاهی جمعی رو از بین ببرن و همه دوباره به فردیتشون برسن.
تفاوت هم اینه که اونا اون اقلیت برای رفع محدودیت‌های اکثریت دارن تلاش میکنن ولی اینجا اون اقلیت دارن از بدبختی اکثریت کاسبی سنگین میکنن.
خلاصه که این گرد سم خران خواهد گذشت و عاقبت سروکار افراد پادو و نوکر در انتهای داستان با سگان تفرش و سراب و قدرجون(قهدریجان) و سایر وابستگان خواهد بود.
و سیعلم الذین ظلموا ای منقلب الینقلبون
پی نوشت: با گذشت ۶۰ ساعت از نوشتن و ارسال این متن ویرگول هنوز تایید نکرده
