در دنیای مدرن ما، هر روز فرصتهای بیشتری به نفع سازمانهایی باز میشود که بیشتر افقی هستند تا عمودی، با تیمهایی از رهبران به جای روسا. بیایید مزایا و معایب را بررسی کنیم رهبری مشارکتی.

همانطور که از نام آن مشخص است، رهبری مشارکتی این پروژه ای است که در آن به همه اعضای یک پروژه توانایی ارائه پیشنهاد و تصمیم گیری با هم داده می شود. اگرچه اسماً یک رهبر مشخص وجود دارد، او نقشی نزدیک به هماهنگ کننده همه اعضای تیم بر عهده می گیرد.
اگر در قالب سنتی، رئیس به تنهایی، بر اساس شهود، علاقه و تجربهاش، تصمیم میگیرد رهبری مشارکتی تا زمانی که تصمیم با اکثریت اجماع گرفته شود، مشورت بیشتر به صورت گروهی است، با بحث کامل ایده ها و سؤالات توسط کل شرکت.
رهبر رسمی نیز به عنوان یک نفر دیگر در مناظره شرکت می کند و مسئولیت ابلاغ تصمیمات در خارج از کشور و ایجاد تدریجی شرایط عینی برای اجرای آنها بر عهده اوست.
از جمله مزیت هایی که می توانیم با این نوع رهبری در نظر بگیریم، ابتدا می توان به موضوع اشاره کرد انگیزه. منطقی است انتظار داشته باشیم که اعضای تیم با اشتیاق بیشتری به سمت اهداف حرکت کنند، اگر هم در تعیین اهداف و هم در روش دستیابی به آنها مشارکت داشته باشند.
علاوه بر این، دانستن اینکه نظر خود وزن خاصی دارد و مورد توجه قرار خواهد گرفت، بر خلاف ساختار قدیمی با مقامات دور و بدون تردید، کار فرد را پر معنا می کند.
دوم، تماس دائمی بین افراد از طریق گفتگو، روابط نزدیکتر و همدلانه تری برقرار می کند. دیدگاه ها از منظر نزدیکی انسان در نظر گرفته می شود و پیوند عاطفی تقویت می شود و نظام واقعی را به وجود می آورد. اتحادیه و همبستگی چیزی نیز دور از نظم کلاسیک اتاقک های بسته.
در نهایت، یک مزیت مهم در این است تنوع از ایده ها با احتمال آماری محض، یافتن راهحلهای عملی با هم (و در اصطکاک با سایر پیشنهادات) بسیار رایجتر از به تنهایی است. بررسی دقیق یک ایده نتایج کارآمدتر و با خطاهای کمتری نسبت به اطاعت ساده از یک خط آزمایشگاهی دیکته شده از بالا ایجاد می کند.

در کنار معایب، ابتدا باید به آنچه اشاره دارد اشاره کنیم ارعاب.
حتی با کنار گذاشتن شخصیت تهاجمی رئیس مجرد، همچنان تنوع طبیعی شخصیتها در میان اعضای تیم وجود خواهد داشت که سلسله مراتبی غیررسمی را به وجود میآورد که توسط قاطعترین افراد رهبری میشود. در زمینه بحث آزاد، اغلب افراد گوشه گیر حرف اول را می زنند، هرچند گاهی خلاق ترین افراد هستند.
بدون شخصیتی که بتواند به عنوان یک تسهیلکننده قوی عمل کند و در صورت لزوم کانالهای ارتباطی جداگانه ایجاد کند، شرکت میتواند به انبوهی از صداهای نیرومند تبدیل شود که بر یکدیگر تکان میدهند و بقیه را به سکوت تقلیل میدهند.
این بدیهی است که ما را به دومین مزاحمتی که می تواند در این سیستم ایجاد شود هدایت می کند: درگیری شخصی. چندین عضو تیم ممکن است نتوانند از ایدههای خود دفاع کنند بدون اینکه به دیگران صدمه بزنند، چیزی که میتوانست در قالب یک مرجع واحد زیر میز قرار گیرد.
بنابراین، آنچه به عنوان یک نمایش عینی از احتمالات ارائه شد، به خصومت طولانی مدتی ختم می شود که با افراد درگیر در هر برخورد گروهی همراه می شود. این، البته، می تواند عملکرد کلی را تضعیف کند و همه چیز را کند کند. صاف کردن لبه های ناهموار در محیطی با تماس حداکثری و مکرر، بحث روزانه، می تواند بسیار دشوار باشد. فاصله احتیاطی و لحظه ای برای بهبود زخم ها ممکن است امکان پذیر نباشد.
نکته سوم مخالف را می توان در کلمه خلاصه کرد پراکندگی. این احتمال وجود دارد که چندین نفر از اعضای گروه به پیشنهادات مورد علاقه خود بچسبند و قبول اجماع ایجاد شده پیرامون دیگری برایشان مشکل باشد. سپس، اگر هیچ شخصیت قوی وجود نداشته باشد که اعتدال را اعمال کند، می تواند یک آشفتگی کلی یا تعهد نادرست به ایده برنده وجود داشته باشد که به بی تفاوتی در کار ترجمه می شود.
همانطور که مشاهده می شود، یک نظم کاری افقی همچنان به افراد اقتدار خاصی نیاز دارد که از برتری خوبی بر گروه برخوردار باشند تا به یک روحیه مسالمت آمیز و کمی اتفاق نظر دست یابند. به همین دلیل در پایان شما را به تماشای ویدیوی کوتاه و متحرک زیر دعوت می کنیم که ویژگی های یک رهبر مشارکتی خوب را بیان می کند.
شما کدام روش مدیریتی را می پسندید؟