خرها!

الاغ، موجودی که کرّه‌اش به قول متولدین نسل زِد، بسیار کیوت است؛ دارای چشمانی درشت و زیبا... اما داستان زندگی همین کره خر در ایام بزرگسالی، چندان شیرین نیست.

و حالا من، شاید در زندگی، کم تصمیم های عجیب نگرفته ام. حداقل اکنون که به عقب نگاه می‌کنم، در می‌یابم برهه‌هایی از زندگی را در عمر نه چندان بلندم پشت سر گذاشته‌ام که دیگران با خودشان فکر کرده‌اند که فلانی یعنی من، به قولی یک تخته‌ام کم است. فی المثال در همین اواخر، وقتی کسی از اهالی دانشگاه من جمله دانشجویان و اساتید برای اولین بار از من می‌پرسند که اهل کجایی؟ و در جواب می گویم که ساکن تهرانم یا زمانی که باخبر می شوند از رشته‌ی مهندسی انصراف داده تا مترجمی بخوانم، اغلب در پس نگاهی که گاه متعجب و گاه با لبخندی بر لب همراه است، سؤال همیشگی‌شان را می‌پرسند که: حالا چرا این شهر؟! و من می توانم ندای مغزشان را بشنوم که با خود می گویند: «این تصمیم‌ عین خریته!»

گاهی نیز پس از یکسری رخدادها و تصمیم‌‌گیری‌ها، در درونم احساس احمق بودن می‌کنم. بعضی اوقات به این می‌اندیشم که کاش مثل انیمیشن درون و بیرون، جمعی از گوی‌های خاطراتم که یادآوری‌شان مایه خجالت و ناراحتی است و باعث می‌شود که در لحظه دلم بخواهد در زمین آب شوم تا هیچ نشانی ازم باقی نماند، توسط خانم شادی به سرزمین دور دستی در اعماق ذهنم حمل می‌شدند تا در میان گوی های دیگر، مدفون شده و به دست فراموشی سپرده شوند. برای مثال وقتی در سال دوم دبیرستان پس از یک برف و یخبندان نسبتاً شدید، صبح موقع پیاده شدن از ون سرویس مدرسه سُر خوردم و به زمین افتادم و بچه‌ها به من خندیدند یا آن زمان که سرم به میله آهنی بوفه دانشکده برخورد کرد و بوم صدا داد و باز هم یک دانشجو و رفقای روزهای سختم به من خندیدند یا موقعی که در سوپر مارکت منتظر بودم تا نوبت به تسویه حساب خرید من برسد و فروشنده رمز کارت اعتباری نفر جلویی من در صف را پرسید و به من نگاه کرد و من به خیال اینکه مخاطبش خودم هستم با اینکه کارت بانکی‌م در دستم بود، رمز چهار رقمی کارت خود را تکرار کردم، در همه این موقعیت‌هایی که به اصطلاح سوتی داده ام و حال شمارشان از دستم در رفته و نمی دانم این حجم از سوتی دادن در طول عمر حیات طبیعی یک انسان، زیاد است یا کم، دوست داشتم به عقب برگردم تا همچین اشتباهات مضحکی را مرتکب نشوم. در آن لحظات، مدام با خودم تکرار می کردم:«واقعا خنگی!» ولی همانطور که اکنون می‌بینید حرف زدن راجع به این موضوعات و اتفاقات گذشته، ساده‌تر از قبل به نظر می‌رسد! گاهی نیز احساس حماقت و خر بودن، زمانی به سراغم می‌آید که برای n اُمین بار مسئله ای برایم ثابت می‌شود. مثل زمانی که به دوستی پیام می‌دهم و روزها می‌گذرد تا به اصطلاح سین برند و جواب دهد، یا وقتی که آدمی خط قرمزهایم را رد می‌کند و آنگاه که عصبانی می‌شوم و واکنش نشان می‌دهم، خودش و اطرافیان، به گونه‌ای نگاهم می‌کنند که گویا تنها من مقصرم و رفتارهایی را بروز می دهند تا بگویند که من زیادی حساس و به قول خودشان نازک نارنجیم و آنکه باید کوتاه بیاید منم یا آن‌ زمان که کوچکترین حرکت یا رفتار یک آدم تا ساعت‌ها و روزها می‌تواند مرا درگیر خود کند و تا همیشه در ذهنم حک شود و باعث نفرت و دلخوریم از خودم، آدم‌ها و روابط میانمان گردد در حالیکه همزمان نمی‌توانم ناراحتی‌م و دلایل آن ناراحتی‌ را برای فرد مقابل بیان کنم یا آنگاه که قادر به دیدن چیزهایی هستم که دیگران هیچ درکی از آن در روابط انسانی نداشته و به‌ راحتی آن را زیر پا می‌گذارند، در همه این لحظات به من یادآوری می‌شود که شاید در مواجهه با اکثر آدم‌ها، روال زندگی همین است...! و چه بسا گاهی در زندگی من نیز برای اطرافیان خود چنین آدمی هستم!

و لیکن رجوع کنیم به جملات اولم؛ اینکه زندگی برای خرها چندان شیرین نخواهد بود و شاید یکی از دلایلش این باشد که همواره انسانهایی هستند تا حماقت‌ها، ترس‌ها و ناکامی‌های حاصل شده از رفتارشان را به رفتار خری تشبیه کنند. و خری که همواره نگاهی از بالا به پایین از سمت دیگران، همراه با سختی‌ها و زحماتی زیاد را متحمل می شود اما هیچ گاه به عنوان حیوانی محترم و دوست داشتنی با او برخورد نمی‌گردد. بیچاره خرها!

ولی شاید زاویه دید دیگری نیز وجود داشته باشد و آن، زاویه دید خود خرها باشد. شاید آن‌ها از چیزی که هستند راضی باشند. مثل بعضی از ما آدم‌ها که گاه با وجود تمام افرادی که ما را با دست به هم نشان داده و زیر زیرکی یا بلند بلند قضاوتمان می‌کنند، باز هم از آنچه که بودیم و هستیم و آنچه که کردیم در ته قلبمان احساس رضایت می کنیم. زیرا در میان آدم‌ها تنها یک نفر است که ما را بهتر از سایرین می شناسد و آن یک نفر خود ما هستیم حتی اگر یک دنیا ما را احمق خطاب کند!